Hüseyin’in Kanlı Mektubu

İstiklâl Savaşı Dönemi’nde Maraş ve Antep’in kurtuluş mücadelesinde, Maraşlı Hüseyin’in yazdığı destan, en acıklı olanlardan biriydi. Hüseyin, Maraş savaşına katıldıktan sonra, gönüllü olarak Antep’in savunmasına koştu. Dört yerinden yaralandı. Aldığı yaraların ağırlığına dayanamadı ve şehit oldu.

Maraşlı Hüseyin, kabrine konurken, koynuna sakladığı kanlı bir kâğıt ve saç bulundu. Kâğıtta, hasret gittiği nişanlısı Emu’ya yazdığı destansı bir şiir vardı. Şiirinde, nişanlısı Emu’nun saçının, kendisiyle beraber mezara gömülmesini istiyordu. Kanlı kâğıtta Hüseyin, nişanlısı Emu’ya şu şekilde sesleniyordu:

Çanakkale harbine gittim ölmeden geldim

Nişanlım Emu’yu evinde buldum

Evlenmek için bir ay daha durdum

Jandarma Artin’i evimde gördüm

Arkama döndüm edeme (kardeşime) baktım

Edemin öldüğünü haber aldım

Edemin öcünü almaya Anteb’e gidiyorum harbe

Konu komşularla hakkını helal eyle

Emu ölürsem kimse ile evlenme

Antep’ten gelinceye kadar yolumu bekle

Kömür gözlüm Emu sabret ne olur

Allah’ın emri yerini bulur

Emu’m yalnız bırakma beni daima ziyaret et

Diktiğin gülden başıma bir gül dik

Verdiğin saçı öper koklarım

Antep’te de gâvurlarıinşaallah paklarım

Ölürsem de ehemmiyeti yoktur

Saçını mezarım da öper koklarım.

Kâğıdın alt kısmında ise, annesinin Hüseyin’e yaptığı vasiyet yazılıydı. İnsanın tüylerini diken diken eden bu vasiyette, şu ibret verici sözler yer alıyordu:

“Oğlum Hüseyin Dayın Rusya’da, baban Balkan, kardeşin Maraş harplerinde şehit oldular. Son yongam sensin! Minareden ezan sesi kesilecekse, camilerin kandilleri sönecekse sütüm sana haram olsun! Öl de köye dönme! Harbi kazanır da dönersen Emu’ya kavuşursun. Harpten kaçar gelirsen inşallah Emu’yu ölmüş mezarda görürsün! Haydi, yolun açık olsun oğlum!”