Saklambaç

Okula gidiyordum ama henüz okumayı öğrenmemiştim  Kitapların resimlerine ve okuyamadığım yazılarına bakıp dururdum.  Sonra da düşler dünyasına giderdim. Yine gözümü kapamış, hayaller kurduğum bir an, 

Gözlerini aç haydi 

Sıra sende ebesin 

Göz önüne saklandık 

Okumazsan sobesin 

Bu da neydi şimdi? Sabah erken kalkmış, gün boyu okulda sonrasında ise evde kalemle yazı yazmaya çalışmıştım.  Mutluydum ve yorgundum. Rüyada olmalıydım. Yine o sesler: 

Kâğıtlara konarken 

Kalemi yoran biziz 

Size bilgi sunarken 

Sessizce duran biziz 

Benimle oynamak isteyenler onlar mıydı? “Evet, evet!” aklıma gelen başıma gelmişti. 

 Harftir bizim ismimiz 

Beraberce yaşarız 

Eğri büğrü cismimiz 

Kitaplarda coşarız 

Oku bizi coşarak 

İlme doğru koşarak 

Gözümü açmadan “Tamam sizi bol bol yazıp okuyacağım.” dedim ve derin bir uykuya daldım. Sabah olsun hele kalemimle neler yazacaktım neler… 

Ertesi gün bin bir hevesle sarıldım deftere kaleme.  Bir aya kalmadan da birçok kelimeyi yazmayı başardım. Artık harfleri yan yana güzelce okunaklı bir şekilde yazıyor, kelimeleri satırlara inci gibi diziyordum. Okuyor, birçok bilgiye ulaşıyordum. Harfler gözümün önündeydi. Benden saklanamıyorlardı. Artık bu saklambaç oyununun galibi her seferinde bendim. Benim yüzümün güldüğünü gören dedem bir ayet okumaktan kendini alamadı. Bismillâhirrahmânirrahîm. “De ki: ‘Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu!" (Zümer sûresi, 9. Âyet) 

Olmazdı elbet. Okuma yazma bilmeden önce satırlardaki kelimeler bana hiçbir şey ifade etmiyordu, kelimeleri göremiyordum. Şimdi öyle mi? 

“Kâinat da bir kitap, onu da okumayı öğrenmeliyiz.” dedi dedem. Kim bilir kâinatta göremediğimiz, fark edemediğimiz neler vardı. Penceremi açıp şöyle bir baktım ki neler gördüm neler… 

Ağaçlar, yapraklar, çiçekler, kelebekler, uçan kuşlar,  masmavi gökyüzü, bulutlar. Ihlamur ağacında ki karga yuvası ve yavruları. Arılar, sinekler. İlk dikkatimi çeken bunlardı. Anladım ki kâinat kitabı da gözümüzün önünde.  O da bizim onu okumamızı bekliyor.