Safâ-yı aşkız âlemde dil-i sâfî safâ bulmaz

1.Safâ-yı aşkız âlemde dil-i sâfî safâ bulmaz
Safâ-yı aşkı kim bulmazsa dil derde devâ bulmaz

2. Leb-i handân-ı yârdan derd-i câna bir devâ umdum
Meğerkim sehv imiş derd artırırmış cân şifâ bulmaz

3. Gönül meh-rûların ârzû-yı vaslıyla tebâh oldun
Güzeller bî-vefâdır kimse anlardan vefâ bulmaz

4. Murâda ermedi Ferhâd u Mecnûn geçdi firkatle
Bu sahrâ-yı fenâdır kangı şeydir kim fenâ bulmaz

5. Hulûsî ol nigârın kâm-ı vaslıyla gülem sanma
Ki zirâ vermeyen cân vasl-ı yâr ile bekâ bulmaz

Nesre Çeviri

1.Aşkın bütün kötülüklerden arılaştırdıklarındanız, bu âlemde temiz, arı gönül
neşe bulmaz. Ancak gönül, aşkın saflığını bulamazsa derdine çare de bulamaz.

2. Sevgilinin gülen, konuşan dudağından, gönül derdine bir çare umdum,
meğer hata yapmışım, çünkü o dert artırırmış, gönle şifa olmazmış.

3. Ey gönül! Ay yüzlü güzellere kavuşma arzusuyla mahvoldun;
güzeller sözünde durmaz, kimse onlardan vefa görmez.

4. Ne Ferhat ne de Mecnûn arzularına kavuşamadılar, ömürleri ayrılıkla geçti.
Bu dünya âlemi sonu yokluk olan bir çöldür, burada yok olmayan nesne yoktur.

5. Ey Hulûsî! O sevgiliye kavuşarak yüzüm güler sanma, zira
canını feda etmeyen, sevgiliye kavuşmakla bakî olmaz.