Dîvân-ı Hulûsi: Seher vaktinde güller açılıp bülbül figân eyler

1. Seher vaktinde güller açılıp bülbül figân eyler
Bu hâli anlara bâd-ı sabâ-yı câvidân eyler

2. Gözün görmez velî yoksa o vech-i bî-nihânın kim
O mahbûbun cemâlin kangı şeydir ki nihân eyler

3. Gönül mihrâbıdır ebrûları yârın sücûd et kim
Bu secde âşıkânın yerlerin hep lâ-mekân eyler

4. Teveccüh eyleyip ihlâs ile yâra mukârin ol
Teveccühsüz olan dil kanda yâra iktirân eyler

5. Cefâ vü cevrine yârın tahammül eyleyip râm ol
Ola kim kahr u lutfun perdesiyle imtihân eyler

6. Fenâ ol ey gönül fânîliğin ahvâlin öğren kim
Fenâ olanların cânı bekâyı âşiyân eyler

7. Hulûsî dildeki esrârını elden nihân tut kim
Seni sevdâsı yârın sonra halka dâsitân eyler

Nesre Çevirisi:

1. Seher vaktinde güller açılıp, bülbüller feryat eyler. Onların bu vaziyeti ebedî olan sabah rüzgârındandır.

2. Gizliliği olmayan o yüzü, senin gözün görmez yoksa sevgilinin cemâlini hangi nesne gizleyebilir, örtebilir.

3. Sevgilinin kaşları gönül mihrabıdır, oraya secde et. Bu secde, âşıkların yerlerini lâmekân (mekânsız, mekâna ihtiyaç olmayan) eyler.

4. İhlas ile sevgiliye yönelip onunla yakınlık kur. Yüzünü sevgiliye yöneltmeyen gönül ona nasıl yaklaşabilir.

5. Sevgilinin cefâ ve eziyetine tahammül edip ona bağlan; kimbilir belki seni zorlama ve lutfunun perdesiyle imtihan ediyordur.

6. Ey gönül! Varlığını Allah yolunda yok edip fânî ol ve fânîliğin hâllerini öğren, çünkü fenâ olanların canı bekâyı yuva eyler.

7. Ey Hulûsî! Gönüldeki sırlarını başkalarından gizli tut, aksi hâlde sevgilinin aşkı seni halka destan eder.