Yâr’e Yüz Süren Şiir

Yâre yüz süren şiir cümle sözden efdâldir
Yâr hüsnünü övmemek, âşık için vebaldir
Havva ile cennetten indirilmiş nihâldir
Acz içinde kalemim yalvarıp durur yâre

Müjgânını çöllere gölge etse gül biter
Sesinden nağme nağme her seher bülbül biter
Zülfünü görsem hele bende tahammül biter
Alıp kaçmak dilerim yâri meçhul diyâre

Leblerinde cennetin nehirleri gizlidir
Ehl-i takvâ zikrinin şehirleri gizlidir
Âşıkın dile gelmez şiirleri gizlidir
Bin sene ağlasam da vuslata yoktur çâre

Gözlerinden geçerim ölmeden âh cennete
Hiçbir kul ermemiştir aşkım gibi nimete
Her lahza bürünür de elvan elvan ziynete
Dolaştırır âşıkı peşinden hep âvâre

Mesh eylese elleri gönlüme dermân olur
Kalbimi bir dinlese aşkıma iman olur
Neden ben de sevmedim diyerek pişmân olur
Lüzum görmez bir daha arzda aşkı inkâre

Hele bir kez lütfedip baş koydursa dizine
Daldırırdı âşıkı vuslatın denizine
Verirdi sînesinden nice gül âcizine
Ederdi âh nihayet âşıkı pâre pâre

Kâfî yâri methetmek ne bî-edeb cür’ettir
Sana düşen cemâli her gördükçe hayrettir
Meclisine almazsa ağlayarak hicrettir
Nice yıl önce gitmiş sevgilin âh ağyâre