Lügatla Sohbet

Ey lügat dolanıp durma başımda

Şiir mi, sevda mı, yoksa dert misin?

Birkaç kelimesin mezar taşımda

Yârin gönlü gibi sen de sert misin?

Kemirdin beynimi gece ve gündüz

Söylettin her sözü sen bana dümdüz

Görmedim ömrümce ne bahar ne güz

Saymadım evimde üç mü dört müsün?

Kimseler okumaz, anlamaz seni

Ha eski olmuşsun, ha dünkü yeni

Yalnız sen tanırsın o gül bedeni

Şaşarım kitap mı yoksa ferd misin?

Öyle cömertsin ki sormaz verirsin

Kalbteki ateşi sanki görürsün

Kalemle beraber sen de yürürsün

Sema mı, dünya mı, yoksa yurd musun?

Açtığım her sayfan benden iz taşır

Kelime kelime bin deniz taşır

İmanı Allah’a tertemiz taşır

Sormam sana asla acep merd misin?

Ey lügat sen sustun hep ben söyledim

Bâd-ı sabâ aşkımı ilan eyledim

Bu sevda yüzünden derdi boyladım

Sen de benim gibi yalnız rind misin?