Şiir: Hicret

Bilmedi Mekke halkı Rasûl’ün kıymetini
Nihayet emretti Hak Habîb’in hicretini

Aliyy-i Murteza’yı yatırıp yatağına
Arttırdı müşriklerin korku ve hayretini

Çıktı gece yarısı Hane-i saadetten
Devretti hem Ali’ye halkın emanetini

Sed çekti müşriklerin gözlerine Yaradan
Yok etti cümlesinin o gece kesretini

Hazret-i Ebu Bekr’i cânına yoldaş etti
İsbat etti yoldaşı imânda kudretini

İki mübarek yolcu yola revan oldular
Tattı müşrik beyinler korkunun dehşetini

Kucak açtı mağara iki eşsiz yolcuya
Taltif etti hem Allah, Sıddık’ın gayretini

Müşrikler döne döne ararken yolcuları
Gösterdi güvercinle örümcek heybetini

Üstte güneş altta kum kavururken çölleri
Duymadı Hak yolunda gidenler sıkletini

Nice mucizelerle eriştiler menzîle
Haykırdı hem Medine halkı muhabbetini

“Talaa’l bedru” ile sevinçler arşa çıktı
Ve gördü Rasûlüllah en aziz ümmetini

O gün bir güneş doğdu Medine’nin ufkunda
İnzâl etti Yaradan cihâna rahmetini

Hicretin sırrı sonsuz, ehl-i imân bilir tek
Hicretle izhâr etti İslâm’ın hikmetini

Hicret’tir cümle fethin, zaferlerin kapısı
Muhacirler kazandı Allah’ın nimetini

Ensâr oldu Medine erdi medh ü senâya
Nasîb etti hem Allah hepsine cennetini

İlâhî Kâfî kulun aşkına muhacirdir
Lütfet iki cihanın her türlü ziynetini