Şiir: Anadolu’yum

Duruşum Erciyes, bakışım Ağrı;

Altaylardan esen Asya yeliyim.

Fırat’la koşarım sonsuza doğru,

Dizgine gelemem deli doluyum.

Efemle zeybeğim, dadaşımla bar;

İstanbul içimde zümrüt gözlü yâr…

Ezelden mührümü taşır bu diyar,

Konup göçenlerin ana diliyim.

Gâhi Karac’oğlan, gâhi Emrah’ım;

Elif’in elinde durulur ahım.

Köroğlu gibiyim, sözümle şahım;

Âşık Veysel’imde gönül teliyim.

Yunus’un dilinde garipler için,

Dualara kanat çırpan güvercin;

Yeşil Medrese’de göğeren ekin,

Mevlana postunda bahar dalıyım.

Toprağını türküsüyle sulayan,

Yavrusunu ninnisiyle beleyen,

Milletine ölümsüzlük dileyen

Analar doğuran Anadolu’yum.