Okumak, Güzelleştirir

Kitap okumak, okuyanı muhakkak surette, sureten çirkin de olsa güzelleştirir.

Esas ruhen güzelleştirir; nihayetinde asil ve makbul bir varlık haline getirir.

Üstat Cemil Meriç:

“Kitap okumak zekâyı kibarlaştırır.” tespitinde bulunur Bu Ülke’de.

Zekâsı kibarlaşan, zihnî olgunluğa, doyum ve derinliğe erişen insan…

Asil bir “kitap efendisi” olur.

Hal ve kâlinden zarafet ve medeniyet akar.

Bir insanlık, asalet ve fazilet numunesi olur.

Mevlâna; “Cahil kimsenin yanında kitap gibi sessiz ol!” demiş…

Sanki bir başka sözünde, yine kendisi peşinen açıklık getirmiş gibi:

“Bir delil ile kırk âlimi yendim; ama kırk delil ile bir cahili yenemedim.”

Olsun, biz yine de biraz tefekkür edelim:

Acaba neden “kitap gibi” ifadesini kullanmış?

Asil, bilge, kitabî bir duruş sergilemek…

İsraf-ı kelam etmeksizin, sükût hakkını kullanarak…

Hâl/kalp diliyle hizaya sokmak için mi?

Zira Ahmed Rifaî’nin dediği gibi:

“Cahilin kalbi ağzında, akıllının lisanı kalbindedir.”

Son tahlilde tutulacak yol, takınılacak tavır belli:

“Cahillerden yüz çevir.” (7/A’raf, 199)

Bizim tefekkür ufkumuza yansıyanlar bunlar; ya sizin?