Kudüs, Ey Şehir!

Kudüs, “gökten indirilmiş”, kutsanmış şehir…

Hilal’in “bereketlendirilmiş” toprağı…

Hz. Muhammed (s.a.v.)’in nuru ve ruhaniyeti ile şereflenmiş, mübarek harem…

Mekke, Allah’ın haremi; Medine, Hz. Muhammed (s.a.v.)’in haremi; Kudüs ise Ümmet’in haremi...

Kudüs, Müslümanların harim-i ismeti, göz bebeği, izzeti!

İslâm ve Müslümanlar yeryüzünde var oldukça da böyle kalacak!

Kalbimizin bir yanı Mekke ve Medine ise, öbür yanı İstanbul ve Kudüs!

Lâkin kalbimizin Kudüs yanı, hep mahzun hep yaralı!

Dünyanın kıyametlerinden biri de Kudüs ve çevresinde saklı...

İsrail’in işgal ve zulmünden burayı kurtarmak, insanlığın selameti için hayati sorumluluk...

Kudüs, asrın Firavunlarını durduracak şanlı Musa’sını yeniden hasretle beklemekte…

Siyonistlerin kâbusu yeni Selahaddinlerini, yeni Abdülhamidlerini özlemekte…

Son Nebi’sinin yolunu Miraç’a yükseldiği gün gibi gözlemekte…

Akif İnan’ın veciz ve yürek yakıcı ifadesiyle;

Mescidi Aksa’yı gördüm düşümde

Kucaklasın beni İslâm diyordu…

Şiirden ilhamla, biz de diyoruz ki:

Kucaklasın seni yeniden Gül, Hilal ve Çınar, ey Kudüs!

Peygamberimizin Mekke için yaptığı duaya iltica ederek, son niyazımız şudur ki:

Allah’ım!

Mekke’yi, Medine’yi, İstanbul’u sevdiğimiz gibi Kudüs’ü de seviyoruz!

Sen de sev ve onu bize bağışla!

Sonsuz kere âmin!