KOYMA BENİ, BANA YÂ RAB!..

Bir “emanet” aldım cana; Koyma beni, bana yâ Rab!.. Şu aczimle geldim Sana; Koyma beni, bana yâ Rab!.. Derin akar, aşk ırmağım; ‘Tevhit’ diyor nur kaynağım!.. Başın eğmiş, ham başağım; Koyma beni, bana yâ Rab!.. Nefes verdin yoktan, vara; Böyle yandım bir esrâra!.. Düştüm, özge bir diyara; Koyma beni, bana yâ Rab!.. Ma’rifet mi saf ilhamım? “İrfan” okur her kelâmım!.. Bu kaçıncı nefs kıyâmım? Koyma beni, bana yâ Rab!.. “Vuslât” dedim, arttı melâl; Cân, Sen’indir a Zü’l-Celâl!.. Cümle vara oldum icmâl; Koyma beni, bana yâ Rab!.. Tâ Elest’ten “kuldur” adım; “Hikmet” söyler isti’dâdım!.. Sen’siz değil bu feryadım; Koyma beni, bana yâ Rab!..