Cânım Benim

Doyamam seyretmeye gönlümün aynasında
Sen bu sonsuz ufukta esrârsın canım benim
Neşe buldum hasrette, hicranda ve yasında
Anladım aradığım tek yârsın cânım benim

Sana cânım dedikçe cânın cânım oluyor
Baktıkça gözlerine asumanım oluyor
Seni her gördüğüm an tüm zamanım oluyor
Bazen gül, bazen lale ve nârsın cânım benim

Sevdiğimden beridir yıldızlar sana bakar
Gücü yetse cümlesi pâyine doğru akar
Âlemi sen zannedip ne varsa arzda yakar
Sen ki yalnız gönlüme nigârsın cânım benim

Sesinde çağıldıyor cennetin ırmakları
Zülfündür aşk tahtının saltanat bayrakları
Ellerin kalbimdeki mavera Burakları
Mevsimlerin üstünde baharsın cânım benim

Ayağın değse suya deryalar bayram eder
Gözyaşım hasretinden kaç kristal cam eder
Bir gamzen ömür boyu kendisine ram eder
Tek hayranı olduğum nazarsın cânım benim

Güle sordum benzemek istediğin kim diye
Gül dedi bâd-ı saba gönlüme hâkim diye
Estikçe bâd-ı saba fark etmez iklim diye
Her gülün ilk goncası gülzârsın cânım benim

KâfÎ’nin defterinde mısra-ı bercestesin
Menbaı bilinmeyen ilahÎ nefestesin
Elest bezmi ervahın işittiği sestesin
Mahşerde istediğim dildârsın canım benim