Karıncaların Sırrı

Zeki Karınca erkenden uyanmış, arkadaşları ile beraber yiyecek aramak için yola koyulmuştu. Hep birlikte önlerine çıkan engelleri aşıyorlar, ormanın içinde ilerliyorlardı. Onları gören çekirgelerden biri;

- Hey karıncalar, yine sabah sabah nereye?

Bu soruya Zeki Karınca cevap verdi:

- Yiyecek aramaya.

- Bu aceleniz ne? Durun az konuşalım, canım çok sıkılıyor. Herkes kışlık yiyecek telaşında. Sohbet edecek kimse yok.

- Bizim de oyalanacak vaktimiz yok. Bu ayları iyi değerlendirmeliyiz. Yaz ayları yiyeceğin en bol olduğu aylar… Bugün hava da çok güzel. Çalışmamız lazım. İşler bizi bekliyor.

Çekirge yüzünü ekşitirken karıncalar hep bir ağızdan:

İşimize koşarız

Sevgi ile coşarız

Hep birlikte çalışıp

Kışın iyi yaşarız.

Hey hey hey…

Sesleri orman da yankılanıyordu. İstedikleri bölgeye gelince birbirlerinden ayrıldılar. Her biri bir tarafa dağıldı. Zeki Karınca köknar ağaçlarının altına doğru koşar adım gitti. Her zaman bu ağaçların altında güzel mantarlar olurdu. Bu mantarları bütün karıncalar çok severdi. Dilinde güzel sözler, mutlu mesut ağaçların altına yöneldi.

Azim ile sabır ile

Dolaşırım güle güle

Ben küçük bir karıncayım

Taşırım dağları bile

Hey hey hey…

Sonrada güldü kendi kendine. Bir karşı dağa baktı bir kendine. Dağları taşıyamazdı ama kendine dağ gibi gelen nice ağır yükleri taşıdığı olmuştu. Kolonisi için çalışıp yorulmak onu mutlu ediyordu. Köknar ağaçlarının altında dolaşırken o güzelim mantarlara yine rastladı. Bu senede birçok mantar bu bölgede büyümüştü. Zeki Karınca arkadaşlarını yanına çağırdı. Hemen hemen hepsi birkaç dakika sonra mantarların yanındaydılar.

Bu lezzetli mantarları hep birlikte yuvalarına taşıyacaklardı. Küçük karıncaların büyük sırrı birlik olmaları, çalışmayı sevmeleri ve sabırlı olmalarıydı. Buldukları yiyecekleri sırtlarına yüklenip koloninin yolunu tuttular. En önde Zeki Karınca, ardında diğerleri hep bir ağızdan neşe içinde:

Karıncayız karınca

Geziyoruz usulca

Bizi küçük görmeyin

Fazlayız biz sayıca

Hey hey hey…