Her Güne Bir Öykü

Kitabın Adı: Her Güne Bir Öykü

Hazırlayan: Muhiddin Yenigün

Yayınevi: Uğurböceği Yayınları

Yayın Yeri ve Yılı: İstanbul/2023

Sayfa Sayısı: 159

Yaş Aralığı: 14+

İşlenen Konular: Akıl, sevgi, birlik-beraberlik, nasihat, anlayış…

Her Güne Bir Öykü adlı çalışma on kitaplık bir setten oluşuyor. Biz burada setin birinci kitabından söz edeceğiz.

Muhiddin Yenigün tarafından hazırlanan kitapta 53 öykü yer alıyor. Her birinden ayrı bir ders çıkaracağımız hikâyelerin uzunluğu 1-2 sayfa. Hatta bazıları bir sayfadan daha kısa. Günümüzün bir şeyi hemen yapmak isteyen insanları için seçilmiş gibi öyküler, bir çırpıda okuyuveriyorsunuz. Kitap günlük bir öykü okuma şeklinde bir mesaj içerse de birbirinden farklı hikâyeleri okudukça bir diğerine geçmeden duramıyorsunuz, bu da her güne değil de sanki bir güne çok öykü şeklini alıyor. Bende öyle oldu; siz okuyunca ne düşünürsünüz, bilemiyorum.

Kitapta yer alan öyküler, Doğu ve Batı edebiyatlarından seçilmiş. Bunların bir kısmı Mevlâna Celâleddin-i Rûmî’nin Mesnevî adlı eserinden, bir kısmı Sâdi-i Şirazî’nin Gülistan ve Bostan adlı kitabından alınmış. Batı edebiyatlarından alınan öykülerin nereden alındığını bilemiyorum. Muhiddin Yenigün kitabın ön sözünde bunu zaten söylüyor. Şöyle ki; “İşte bu sette okuyacağınız öykülerin birçoğu da zamanında dilden dile dolaşmış ancak daha sonra belki bir dergi sayfasında, belki de artık basımı yapılmayan çok eski bir kitapta sıkışıp kalmış halde bulunup gözden ve elden geçirilerek yeniden ortaya çıkarılmıştır. Öykülerin arasında daha güncel olanları da var elbette. Bunların kimi yaşanmış, kimi kurgu öyküler. Bu öykülerin bazıları bizden, bazıları ise Doğu ve Batı medeniyetlerinde ortaya çıkmış ama mesajları evrensel olan öykülerdir.” Bu cümlelerden yukarıda benim zikrettiğim isimler öncelikli ama yine de hazırlayan tarafından öykülerin geçtiği yerler hikâyelerin sonunda verilse güzel olurdu diye düşünüyorum.

Kitapta yer alan öykülerin bazılarından bahsetmek istiyorum. Adalet denildiğinde Doğu’da akla gelen isimlerden biri de Nûşirevân-ı Âdil’dir. Nûşirevân-ı Âdil avda vurduğu bir ceylanı pişirmek ister ancak tuz yoktur. Adamlarından birini yakın köylerden birine tuz almak için gönderir ve tuzun parasını mutlaka vermesini tembihler. Tuz almak için görevlendirilen kişi bir parça tuzun parasından ne olacak, diye sorduğunda Nûşirevân-ı Âdil şu cevabı verir: “Zulmün esası âlemde önce az imiş. Sonra her gelen biraz arttırmış ve bugünkü hâline gelmiş.”

Buzdolabının olmadığı zamanlarda yiyecekleri korumak için dağlardan koparılıp getirilen buzlar pazarda satılırmış. Sıcak bir yaz gününde talebeleriyle pazara çıkan şeyh, bir buz satıcısının “Sermayesi eriyen şu adama merhamet edin!” diye buzlarını satmaya çalıştığını işitir ve bu durum karşısında kendini kaybeder. Şeyhin bayılmasının sebebi şudur: Şeyh, eriyip giden buzlarda kendini, kendi hayatını görür. Buz satıcısı küçücük bir sermaye karşısında para kazanabilmek için çırpınıp durmaktayken maddî hiçbir şeyle ölçülemeyen ömür sermayesi tıpkı buz gibi eriyip gitmektedir. İşte şeyhin kendini kaybetmesine sebep olan düşünce budur.

Bunlar gibi ibretlik hikâyelerle sizleri baş başa bırakmadan şunu da söyleyerek yazımızı tamamlamak istiyoruz. Kitabın basımı, öykülerin üzerinde yer alan yine öykü ile ilgili çizimler çok güzel. Emeği geçenlerin eline, yüreğine sağlık!..