ESTERGON KALESİ ÖNÜNDE DESTAN

Estergon Kalesi ilk olarak, 1529 yılında Kanuni Sultan Süleyman zamanında fethedilmişti. III. Mehmed zamanında 1595’te ise, Avusturya’nın eline geçmişti. Sultan I. Ahmed, kalenin Avusturya’da olmasını kabullenemiyordu. Estergon, yüreğinde devamlı kanayan bir yaraydı. Padişah, ilk fırsatta, Sadrazam Lala Mehmed Paşa’yı, kaleyi fethetmesi için görevlendirdi. Paşa, sefere çıkmadan önce Ayasofya Camii’nde sabah namazı kıldı. Ordumuza, zafer ihsan etmesi için yüce Allah’a bolca dua etti.

Estergon Önünde Büyük Yemin

Ordumuz, 1605 yılı Ağustos ayında Estergon Kalesi’ne geldi. Hemen karargâh kurdu ve savaş düzeni aldı. Lala Mehmed Paşa, bir akşam komutanlarını topladı. Onları gayrete getiren şu sözleri dile getirdi: “Paşalarım! Bizler vaktiyle Estergon’da kaç Cuma namazı kılmışız? Fakat talih döndü, Estergon düşman eline geçti. Beni ciğerimden vuran, kalenin işgal edilmesi değil, bir zamanlar ezan okunan yerlerde çanlar çalması ve bir vakitler namaz kılınan yerlerde içki içilmesi… Artık yeter, Estergon tekrar bizim olmalıdır!” Paşalar, başkomutanlarının bu etkili konuşması üzerine şöyle yemin ettiler: “Emriniz başımız üzeredir. Allah’ın yardımıyla taş olsa eritir, toprak olsa tuz ederiz. Fakat kolları ve yolları konumundaki Ciğerdelen Kalesi’nin ciğeri delinmeli, Tepedelen Kalesi’nin de tepesindeki haç sökülmelidir.” Sabah namazından sonra ordumuz büyük bir hücuma geçti. Ciğerdelen Kalesi fethedildi. Ardından Tepedelen Kalesi kuşatıldı. Fakat bir hafta geçmesine rağmen kale alınamadı.

Aksakallı Yiğit Savaşçı Kimdi?

Bu esnada, küçük bir birlik, düşman üzerine şiddetli bir saldırı gerçekleştirdi. Başlarında aksakallı bir ihtiyar vardı. Aksakallı komutanın narası, kale duvarlarında yankılanıyordu: - Vurun aslanlarım! Küçük birlik, kısa zamanda düşman kuvvetlerini yarıp geçti. Onların açtığı yoldan diğer birliklerimiz şimşek gibi ilerledi. Savaş, ertesi sabaha kadar devam etti. Güneş doğduğunda, zafer ordumuzun olmuştu. Vezir Hüsrev Paşa hemen fetih müjdesini Sadrazam Lala Mehmed Paşa’ya yetiştirdi. Biraz soluklandıktan sonra heyecanlı heyecanlı konuştu: “Kalenin anahtarlarını getirdim. Allah’a şükür fethettik! Yalnız, bu fethin şerefi küçük bir birlik ile başındaki aksakallı veliye ait. Veli olduğundan eminim, gözlerimle gördüm. Ok yağmurunun içine dalıyor, yüzlerce düşmanın üzerine atılıyor, yaralanmadan çıkıyordu. Belki de şehitler imdadımıza yetişti.”

İsmail ÇOLAK

Yazar