Birlik İçinde

Güneşli bir gündü. Karıncalar kolonilerinden dışarıya çıkmışlardı. Bol bol yiyecek toplarız umuduyla etrafa yayılmışlardı. Her biri en güzel yiyeceği bulmak için çabalıyordu. İri yarı güçlü Hızlıcan adlı karınca köşe bucak dolaşırken çayırlığın içinde bir beyazlık gördü. Bu bütün karıncaların sevdiği beyaz mantardı. Tadı ve kokusu çok güzel olan bu yiyeceği uzaktan süzdü. Mantar çok büyüktü. Yarısını alsa yarısı burada kalacaktı. Gönlü mantarın yarısını orada bırakmaya razı olmadı, hepsini taşımaya karar verdi. Yalnız bir sorun vardı, nasıl taşıyacaktı?

Etrafa bakındı, var gücüyle seslendi.

- Heyyyy, karınca arkadaşlarım, neredesiniz. Heyyy kimse yok mu? Hızlıcan Karınca seslendi seslendi, çıt yoktu. Şimdi yola koyulayım, elbet bana birileri yardım eder deyip kocaman mantarı sırtına aldı. Üç beş adım attıktan sonra soluklandı. Kan ter içinde kalmıştı. Bu mantarı tek başına taşımasının imkânı yoktu. Sonunda arkadaşı Becerikliyi gördü.  Sırtında ağır bir yük vardı.  Ondan yardım bile isteyemedi. Öyle ya, Becerikli ancak kendi yükünü taşıyabilirdi. Bitkin bir halde sağa sola bakınırken onun bu halini gören Becerikli yükünü bir kenara bırakıp arkadaşının yardımına koştu. Bir müddet beraber mis kokulu mantarı taşıdılar. Diğer karıncalar da yardıma gelince, Becerikli mantarı taşımayı bırakıp tekrar yükünü sırtına aldı. Kocaman mantarı gören yardıma koşuyordu.  Karıncalar hem kendi yüklerini taşıyorlar hem de yükü ağır olan arkadaşlarına sıra sıra yardım ediyorlardı. Mantar el birliğiyle taşınıyordu. Sonunda bütün yiyecekleri koloninin içine sokmayı başardılar. Yorulmuşlardı. Topladıkları yiyecek onlara bir kış boyunca yetecekti. Yüzlerinden, neşeli seslerinden, mutlulukları belli oluyordu. Şamatalarına kraliçe karınca,  yanlarına geldi. Gözlerini kocaman açıp, bunu kim taşıdı diye sordu. Çok şaşırmıştı. Karıncalar, Hızlıcan Karınca dediler. Kraliçe karınca bunu nasıl başardın diye sorduğunda Hızlıcan Karınca: - Hep birlikte taşıdık, birlikten kuvvet doğar. Planlı ve düzenli çalışmanın, yardımlaşmanın bir ürünüdür bu mantar. Hep birlikte taşıdık, hep birlikte afiyetle yiyeceğiz. Karıncalar bütün kış boyu gülüp eğlendiler. Birlik ve beraberliğin olduğu yerde her zaman huzur ve mutluluk vardı. Bunu çok iyi anlamışlardı.

Emine Yılmaz DERECİ

Yazar