Ah Bir Çocuk Olsaydım

Sevgili arkadaşlar, insanoğlu doğar, yaşar ve Yüce Rabb’imizin takdir ettiği ömrünü tamamlayarak bu dünyadan ayrılır. 

Çocukluk çağları insan hayatının en saf, en temiz, kirlenmemiş hatıralarla dolu dönemidir. Ne kadar yaşlansak da kalbimizin en müstesna köşesinde onu hep yaşatırız.

Hayata bakış açımız hep sevgi dolu, hep umut doludur. Bazen yaralı bir kuşun, bazen karnı aç bir hayvanın çaresizliğini görünce gözlerimiz dolar.

Çocukken her şey rengârenktir, dünya da bunun başında gelir! Hayaller vardır asla sonu olmayan ve karanlıkları aydınlıklara çıkarabilen, tam bitti derken yeniden başlayan hayallerimiz...

Çocukken hep büyümek, büyüdükten sonra da hep çocuk olmak isteriz. Bu düzen değişmese bile masumiyetlerine inandığımız çocukların gözünden dünyaya bakmak her zaman daha farklı olur.

İnsan bazen yeryüzündeki kavga ve savaşları görünce “Keşke bu dünyayı çocuklar idare etse.” diye düşünmeden edemiyor.

Biz çocukların büyüklerimizden öğreneceğimiz çok şey vardır. Ancak şu da bir gerçektir ki, büyüklerimizin de bizlerden öğrenecekleri şeyler vardır.

Mesela, gerçek olmak, sahte gülüşlerden, yapmacık tavırlardan uzak, olduğun gibi görünmek...

Mesela, keşfetmek... Allah'ın bizler için yarattığı güzelliklerin farkına varıp, şükretmek... Bir çiçeğin rengindeki, kokusundaki muhteşem sanatı görüp teşekkür etmek...

Mesela, hayal kurmak...

 Hayatımızın bundan sonraki dönemleri için, insanlara ve hatta tüm canlılara faydalı olmak için, bir yetimin yüzünü güldürmek, bir yaşlının hatırını sormak, dünyayı daha güzel hale getirmek için hayal kurmak.

Çocukluk yılları insan hayatının bahar mevsimidir. Bahar mevsimi, umutları canlandıran, iç acıcı ve gönül ferahlatıcı duyguları ilham eder. Her bahar; yeni bir başlangıç, yeni bir umut, taze bir kandır. Güz mevsiminde yapraklarını döken ağaçlar baharda yeniden çiçek açar. Kış mevsiminde ölü gibi olan arazi canlanır, kuşların cıvıltısı, karların erimesi ile çaylardan coşku ile sular akar ve belli aralıklarla yağan yağmur sadece doğaya değil, beşerî hayata da canlılık katar.

Çocukların gözünden hayat; aslında her zaman daha temiz, daha masumdur. Büyüklerimize hayata bazen bizim gözümüzle bakmalarını tavsiye ediyoruz.

Bazen çocuk olmak gerek.

Dünyaya çocukların gözünden bakmak için çocukla çocuk olmak gerek bazen. İşten güçten biraz olsun uzaklaşıp, onlarla aynı yerden hayata bakabilmeli ve gerçekten biraz olsun çocuk olabilmeli insan.        

Büyüklerimizin hep kalplerinin en kuytu köşelerinde sakladığı ve  hüzünle dile getirdiği hayalleri budur: Ah bir çocuk olsaydım... Kalın sağlıcakla...