Aile Ağacı

Sevgili arkadaşlar;

Yüce Rabbimiz biz insanları farklı farklı yarattığı gibi kaderlerimizi de farklı farklı yaratmıştır. Kimimiz zengin kimimiz yoksul, kimimiz neşeli kimimiz gamsız, kimimiz merhametli kimimiz vurdumduymaz...

Herbirinin hayat hikâyesi farklı, acıları farklı, sevinçleri farklı...Aynı olan ise, bu dünyaya boşuna gelmediğimiz,bir gayemizin olduğu ve bu gayemizin Allah'ın razı olduğu bir kul olmamız gerektiği' gerçeğidir.

Değişmeyen bir gerçek daha vardır ki,o da insanların;kökler, gövde, dallar ve yapraklardan oluşan, geçmişten geleceğe uzanan bir ağaç misali aile içinde yaşadığı gerçeğidir. Atalarımız o ağacın kökleri, ailenin büyükleri ağacın gövdesi, küçükler dalları, yeni doğan çocuklar da o aile ağacının meyveleridir.

Müslüman toplumların ortak özelliklerinden biri de merhametli ve yardımsever olmalarıdır.Sevgili Peygamberimiz "Sizin en hayırlınız insanlara en faydalı olanınızdır." buyurmuştur.

Aile içinde herkesin bir görevi ve sorumluluğuvardır. İşte bu sorumluluğu yüreklerinin ta derinliklerinde hisseden Fatih ve Emin arkadaşlarımızdan bahsetmek istiyorum sizlere.

Fatihve Emin ikiz kardeşler kenar mahallede, önünde bir bahçesi olan şirin mi şirin iki katlı, beyaz bir ahşap evde oturuyorlar. Babası, evlerinin önündeki bahçede annesinin özenle yetiştirdiği sebzeleri tekerlekli arabasıyla sokak aralarında satarak geçimlerini sağlıyor.

-Taze sebzelerim vaar, domates biber patlıcan...!

Fatih ve Emin kardeşlerin her şeye rağmen mutlu ve huzurlu bir ailesi var.

Annesi her gün öğleden sonra bahçeye giriyor ve akşama kadarrengârenk sebzeleri toplayıp hazırlıyor.

Birgün anneleri Emine Teyze'nin vücudu yorgun düşmüş ve hastalanmıştı.

O gün sabah kahvaltı yapmadan okula gelen Fatih ve Emin arkadaşlarımızın keyifsiz oldukları yüzlerinden belli idi. Fatih, annesinin hastalandığını söyleyerek bahçedeki sebzeleri toplamak için öğleden sonrası için öğretmenden izin istediler. Öğretmenimiz onların bu isteklerini kabul ederek yardımsever ve düşünceli davranışlarından dolayı tebrik etti.

Biz de birkaç arkadaş okul çıkışı onlara yardım için bahçeye gittik. Hep birlikte kısa sürede sebzeleri topladık.Kasalara dizip ertesi gün için hazır hale getirdik.

Bu gayretimiz hasta yatağında yatan ve sebzelerin toplanmadığını zannederek üzülen Emine Teyze’ye güzel bir sürpriz olmuştu. Gördüğü manzara karşısında sevinçten ne yapacağını şaşırmıştı.Biz bu sevinçli anın tadını çıkarırken, babaları Süleyman Amca da eve geldi. Yorgunluğu her halinden belliydi. Gördükleri karşısında az da olsa yorgunluğu hafiflemiş ve yüzü gülmüştü.

Ailesine yardımcı olan Fatih ve Emin kardeşlerin üzüntü ve endişeleri yerini mutluluğa bırakmıştı.Evde herkesin yüzü gülüyordu.

Artık akşam olmak üzereydi. Biz de arkadaşlarımıza yardım etmenin ve onların mutluluğuna ortak olmanın verdiği gönül huzuruyla evimizin yolunu tuttuk.

Kalın sağlıcakla...