Şiir: Hasretiz

Âh o bâd-ı sabânın nefesine hasretiz
Gönlünün cennet misâl kafesine hasretiz

Zülfünün her ziyâı güneşe bergüzârdır
Seherde sînemizde âh sesine hasretiz

Güller râyihasını eserken ondan alır
Gülizâra sunduğu nevresine hasretiz

Mehtâbı uğurlayıp güneşi davet eder
Âşıkı tenezzülen hevesine hasretiz

Nefesini hisseden ağyâra düşman olduk
Ardı sıra sürünen canfesine hasretiz

Tezyîn et ömrümüzü her seher bâd-ı sabâ
Zirâ ki gönlümüzün ma’kesine hasretiz

Kalmadı bu sevdâyı yazacak hiçbir lugat
Kâfî’nin şiiriyle menfesine hasretiz