Yâre Medhiye

Hıtâmühû misk’imsin cânımdaki tek cânsın
Gönlümün dağlarında benden kaçan ceylânsın

Gözlerinin peşinde gözlerim hiç kurumaz
Kalbimden gözlerimi dolduran kutlu kansın

Adını her andıkça sanki vuslat yaşarım
Ruhumun kucağında gizlediği ihsânsın

Sesindeki âhengi Davud’dan mı taşırsın
Cennet nehirlerinin nağmesinden nişânsın

Gülizâra girme ki utanmasın âh güller
Şiir bülbüllerime ilham ve âşiyânsın

Değmedi ellerine el tutmayan ellerim
Kafdağı’nın ardında bilmem neden nihânsın

Ayağının tozundan nur alır mısralarım
Rabbimin bahşettiği ledünnî bir irfânsın

Sevdiğim, nûr-i aynim, gülüm,cânım efendim
Bendedir aşkın ammâ kendin kime mihmânsın

Seni hangi tasvire sığdırır âh kalemim
Kâfî’nin kaleminde hususî bir lisânsın