‘Sevgi’yi Kim Kurtardı?

Uzun yıllar önce tüm insanî duyguların yaşamakta olduğu bir ada varmış. İyimserlik, üzüntü, bilgi ve diğer duygular gibi sevgi de yaşıyormuş bu adada.

Günlerden bir gün, duygulara adanın batacağı bildirilmiş. Bunun üzerine herkes gemisini hazırlayıp adayı terk etmiş. Sadece sevgi son âna kadar beklemek istemiş. Ada batmadan önce sevgi yardım istemiş.

Yanından lüks bir gemiyle geçmekte olan zenginliğe sormuş: “Zenginlik, beni de götürebilir misin?” “Yapamam.” demiş zenginlik “Gemim altın ve gümüşle dolu. Sana göre yer yok benim gemimde.”

Daha sonra şahane bir gemiyle geçmekte olan gurura sormuş sevgi: “Gurur, rica ediyorum, beni de götürür müsün?” Gurur; “Seni götüremem. Burada her şey hatasız, gemimi bozabilirsin.” diye cevaplamış.

Sonra yanından geçmekte olan üzüntüye sormuş sevgi: "Üzüntü, lütfen beni de götür." "Oh, sevgi!" demiş üzüntü, "O kadar üzüntülüyüm ki yalnız kalmalıyım."

Neşe de yanından geçmiş. Fakat halinden o kadar memnunmuş ki sevginin kendisine seslendiğini dahi duymamış.

Aniden bir ses; "Gel sevgi, seni götüreyim." demiş. Ve sevgiyi gemisine almış, gemide bir de bilgi varmış. Sevgi, bilgi ve kendisini gemiye alan ihtiyar birlikte yol almışlar.

Sevgi o kadar mutlu ve müteşekkir kalmış ki karaya gelince kendilerini kurtarıp giden ihtiyara ismini dahi sormayı unutmuş olduğunu fark etmiş.

Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden sevgi, bilgiye sormuş: "Bilgi, bana kimin yardım ettiğini söyleyebilir misin?" "Zamandı." diye cevaplamış bilgi.

"Zaman?" diye sormuş sevgi, “Neden zaman bana yardım etti?"

Bunun üzerine bilgi şöyle demiş: “Sadece zaman sevginin hayatta ne kadar önemli olduğunu anladığı için!"