Şiir: Kış

Ocağı sen yakar, sen söndürürsün,
Kazmayı, küreği yaktırırsın kış,
Mevsimi bahara sen döndürürsün,
İnsanı arkandan baktırırsın kış.

Örtü olur bürünürsün doğaya,
Güneş keskin geçer, göz kırpar ay’a,
Kara bulut mekân tutar semaya,
Garibe el aman çektirirsin kış.

Arza oturursun aylar boyunca
Beyazından haz alırız doyunca,
Karda uzanırız boylu boyunca,
Atkıyı, bereyi taktırırsın kış.

İlkbahara hazırlarsın toprağı,
Kar suyuyla coşturursun ırmağı,
Lav edersin yere düşen yaprağı,
Buluta gözyaşı döktürürsün kış.

Rabbim dört mevsimi güzel yaratmış,
İnsanı mahlûku özel yaratmış,
Hazan mevsimini gazel yaratmış,
Garibe boynunu büktürürsün kış.