NURULLAH GENÇ'İN OMUZLARINDA DÜNYASI

Bugünlerde Nurullah Genç'in "Omuzlarımda Dünya"sını okuyorum. Kitabın kapağındaki "Hikâyem Hayatımdır." cümlesinden de anlaşılacağı üzere, kitap yazarın hayat hikâyesini anlatıyor. Tahsil hayatına başladığında, babasının daha önceden gördüğü bir rüya üzerine okutmak için verdiği büyük mücadele ve Küçük Nurullah'ın da öğrenim hayatı boyunca gerek okuldaki başarıları gerek  yaptığı ek işlerle en güzel şekilde karşılık vermesinin anlatıldığı bölümler ve özellikle aralarındaki baba-oğul ilişkisi çok etkileyici.  Babası Nurullah'ı okutmak için mücadele ederken, kendi ailesinden ve çevreden bazı kişilerden de büyük destek görüyor. Tam da burada, yazarın kitapta yer alan bir hatırasını paylaşmak istiyorum:

Nurullah Genç'in doğduğu köy olan Erzurum'un Pinaduz'unda okul yok, ortaokulu okuması için Kars'taki teyzesinin yanına götürüyor babası. Teyzenin yedi çocuğu olmasına rağmen, severek kabul ediyorlar Nurullah'ı. Onların bu hareketi, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in "Allah'a ve ahiret gününe inanan, akrabasına iyilik etsin." hadis-i şerifini hayata geçirmek anlamına geliyor aslında.

Nurullah orada okurken eniştesi her gün çocuklarına 50 kuruş harçlık verdiği halde ona 75 kuruş veriyor. Çocuklar ve Nurullah neden böyle yaptığını anlamıyor ve nihayet bu durum, çocuklardan birinin kıskanmasına sebep oluyor. O çocuk daha fazla dayanamayıp neden Nurullah'a daha fazla harçlık verdiğini sorunca, babası "Kızım, sizler benim çocuklarımsınız. İhtiyacınız olduğunda benden isteyebilirsiniz hatta bazen cebimden bozuk paraları da alıyorsunuz ama Nurullah misafirimiz olduğu için isteyemez. Cebimden de alamaz. Bu nedenle ihtiyacı olduğunda zor durumda kalmasın diye ona fazla veriyorum." der. Hareketteki inceliğe bakar mısınız? Etkilenmemek mümkün değil. Sonraki bölümlerde yazarın da akrabalarına karşı aynı sevgi ve merhametle davrandığını görüyoruz.