VEFÂLISIN EY GÖNÜL

Vefâlısın ey gönül bezm-i elestten beri Yârle görmek istersin mizânı ve mahşeri   Düşünmezsin arada çektiğin ıstırâbı Sana şifâ gelir hep yaşattığı kederi   Göstermez âh yüzünü hasretten helâk olsan Koklamadın bir kerre sînesinden gül teri   Bakmadın gözlerine aşkını sunmak için Doldurdun arz-ı hâlle nice azîm defteri   Çıkmadı hatırından bir lahza âh o nigâr Kalmadı gözlerinin ağlamaktan hiç feri   Mecnûn ile Fuzûlî gıbta eder aşkına Görmedi ikisi de senin gibi cevheri   Devr-i Kâfî adıyla anılır çağın gönül Ne çıkar bilinmese yeryüzünde makberi