Vâ Hasretâ Vâ Firkatâ

Es Seyyid Osman Hulusi Efendi Hazretleri

Ey yârânlar kılın duâ, düşdüm ben yârımdan cüdâ

Kavuşdursun bizi Hudâ, vâ hasretâ vâ firkatâ

dizeleriyle başlayan şiirinin üçüncü beytinde,

Vasl ile gülmedi yüzüm, hasretle kan ağlar gözüm

Derd ile mahvoldu özüm, vâ hasretâ vâ firkatâ, der.

Hasretliği o kadar güzel anlatır ki ne zaman okusam gözyaşlarımı tutamam. Yaratılışımız itibarıyla hamurumuzda var olan hasretlik, normalde acı veren bir duygu olsa da böyle mübarek insanlar tarafından dile getirilince insan yaşarken güzel hissediyor.

Aslında hasretlik ilk olarak esas vatandan, adına “dünya” denilen bu yere gelindiğinde başlamıştır. Ehl-i aşk olanlar, bu duyguyu sinelerinde en ağır şekilde yaşarken, Rabb’ine en güzel şekilde kavuşmanın gayreti içinde geçirir gecesini gündüzünü. Çünkü Bezm-i Elest’te Rabb’ine söz vermiştir ve Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi’nin bir şiirinde dediği gibi, “Âşık, mert oğlu mert gerek.”

“Habibim senin nurun olmasaydı ben âlemleri yaratmazdım.” hadisi uyarınca Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in nurudur ilk yaratılan ve bütün kâinat ve dahî insan onun nurundan yaratılmıştır. Bu sebeptendir ki tüm kâinat, canlı cansız her nesne ona müştak, ona hasrettir aslında. Tabii insan, bunu imanının derecesine göre hisseder. Fatih Sultan Mehmet Han Hazretleri, “İstemem” redifli şiirinde Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’e duyduğu sevgi ve hasreti zarif bir anlatımla yüreğimizin içinde hissettirir:

Özlemim sen olacaksan yansın yüreğim,

Sılası sen olmayan gurbeti istemem, vatanı istemem. 

Bir ateş yakacaksa beni kalbimden,

Senin aşkının ateşi yaksın,

Senden gayrı başka bir aşkla kül olursa kalbim,

Bu kalbi istemem, ateşi istemem, kor’u istemem.

Seni göremediğim vahalar bedevilerin olsun,

Ben senin çölünü isterim, suyu istemem   

Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi, Fatih Sultan Mehmet ya da burada adını sayamayacağımız birçok şairin şiirlerini okurken, içimden teşekkür etmek gelir onlara. Her hâlimize sözün en güzel hâliyle, aşk ve hakikat ile duygularımıza anlam katan ve bize insan olduğumuzu hatırlatan bu dizeleri yazdıkları için.

Şiirlerini “Muhibbi” mahlasıyla yazan Kanûnî Sultan Süleyman'ın bir beytiyle sözü bağlayalım:

Nur-i âlemsin hem dahî mahbub-u Hüda

Eyleme âşıkların bir lahza kapından cüda