TEVÂZÛ

Güzel ahlâktır ancak kemâle erdiren sır¸

İnsan kâmil olamaz yaşasa da bir asır…

Âcizliği kavramak Hakk’a kulluğun özü¸

Tevâzûdan nasipsiz¸ anlayamaz bu sözü.

Ne mümkün insan için¸ ulu dağlara ermek¸

Ne mümkün kalpte kibir varken Allah’ı görmek.

Ben nesli¸ hep gösterir kendi nefsine saygı¸

Toplumu incitmekten duymaz azıcık kaygı.

Nezâket ve terbiye¸ ham gönüllere ilaç¸

Hikmetle eğilir¸ her olgun meyveli ağaç.

Peygamber düsturudur yolda "nazar ber kadem"

Haramdan kaçıp¸ almak için kıymetli kıdem.

Mevlâ kulda nimet ve güzelliği sever de¸

Fakiri tahkir hakkı vermedi hiçbir ferde.

Eğer unutmaz ise kişi geldiği yeri¸

İki dünyada artar dâim onun değeri…

Mahviyet taslamakla¸ tevâzû olur mu bir?

Zemmederek kendini övmek bir başka kibir.

Tevâzû fakirde de zenginde de güzeldir¸

Mütevâzı bir âmir¸ Rab katında özeldir.

Varoğlu¸ ister isen yücelerden mertebe¸

Alçak gönüllü olmak kalbe en yüksek rütbe.