SULTAN ABDÜLAZİZ HAN

Bir cihan sultanı, Aziz’in kulu, Bir babayiğitti Abdülaziz Han, Bakışı heybetli, cüssesi ulu, Taşları öğüttü Abdülaziz Han…   Tablolar resmetti, gemiler çizdi, Edebi besteler, notalar dizdi, Asırlar sonrası, Mısır’ı gezdi, Avrupa’ya gitti Abdülaziz Han…   Donanma, dünyada ilk üçe erdi, Pehlivanlık yaptı, kispete girdi, Deniz yollarına çok önem verdi, Hep öncülük etti Abdülaziz Han…   Şiiriyle Kerbela’yı coşturdu, Süveyş ile engelleri aştırdı, Halkı için gece gündüz koşturdu, On beş yıl tüketti Abdülaziz Han…   Osmanlı’da o bastırdı pulları, Şimendifer, tünel, nice yolları, ‘Sultâni’ mektepler, fen okulları, Baş üstünde tuttu Abdülaziz Han…   Alev alev hep yakınlar, uzaklar, Masonların çektikleri kızaklar, Avni, Mithat… Kurdukları tuzaklar; Tâ canına yetti Abdülaziz Han…   Al kan oldu, şol aslanın yelesi, Yağma doldu, çapulcunun filesi! Kırk altı yaşında hayat çilesi, Şehitlikle bitti Abdülaziz Han…   ‘’Seni tahtan indirdiler, Üç çifteye bindirdiler, Tophane’ye gönderdiler, Uyan Sultan Aziz uyan, Kan ağlıyor bütün cihan!’’   Muazzez hakanı şehit ettiler, Üstüne, intihar suçu attılar, Babası Mahmut’a komşu gittiler; Türbesine yattı Abdülaziz Han…   Çerkez Hasan, can pahası çıkarak, Alçakların kafasına sıkarak, Katillerin inlerine çökerek, Birbirine kattı Abdülaziz Han…     Celil sorar, bu düşmanlık, kin niye? Bu acıklı, bu ibretlik son niye? Bir gecede saçı, ak-pak anneye, Bitmeyen ağıttı Abdülaziz Han…