Şiir: Komşu

Büyük binalarda kaybolup gittik,
Cumbalar cumbaya bakmıyor artık,
Gerçek zenginliği nasıl tükettik,
Kimseler kimseyi takmıyor artık...

Millet çekmiş dört yanına duvarı,
Kurutmuşuz kaç asırlık çınarı!
Kalplerde tıkanmış insaf damarı,
Muhabbet çeşmesi akmıyor artık...

Komşuluk Rasûl’de gelince dile,
Miras kelimesi kalır nâfile!
Elinde bir çekiç bulunsa bile,
Şimdi kimse çivi çakmıyor artık...

Yavaş yavaş yıkılmasın bu direk,
Kardeşçe el ele vermemiz gerek!
«Hû hû komşu, orda mısın?» diyerek,
Pencereye kimse çıkmıyor artık...

Celil sen de dönmelisin özüne,
Kim itibar eder, senin sözüne?
Kül savrulmuş, masal olmuş kuzine,
Kimseler bir çıra yakmıyor artık..