SULTAN 6. MEHMED VAHİDEDDİN HAN

Bir yaşında babasını kaybetmiş, Yetim kalmış eyvah! Vahideddin Han… Ağabeyi Abdülhamid büyütmüş, İlim ile gümrah Vahideddin Han…   Kendini yangının içinde bulmuş, Hürriyet aşkıyla sararmış, solmuş, Yurdunun işgali zindanı olmuş, Ağlar akşam-sabah Vahideddin Han…   Tahta çıkmış elli yedi yaşında, Dört sene yoğrulmuş devlet işinde, Tek bir çöpü, almamışsın peşinde, Sana yazık günah Vahideddin Han…   Arapçayla, Farsça lisanın devi, Fıkıh âliminin toz tutmaz evi, Mürşididir O’nun Gümüşhanevi, Nakşibendi dergâh Vahideddin Han…   Milli mücadelen gelmiyor yâda, Çanakkale bile şimdi hoş seda, Galip iken, yenik düşmüş masada, Esir olmuş silah Vahideddin Han…   Hainler yıllardır atar iftira, Kırk yıllık dervişe sürülmez kara, Bir günah keçisi arayanlara, Olmuş hep nişangâh Vahideddin Han…   Mendil olmuş, memleketin yaşına, Kaçış değil, hicret düşmüş başına, İmza atmamış Sevr anlaşmasına, Bütün yollar siyah Vahideddin Han…   ‘Nimet-i İslam’ın’ her zaman zinde, Tabutunda haciz titrer zeminde, Neler çektin gurbet cehenneminde, Rahmet etsin Allah, Vahideddin Han…   Celil, ulu çınar olur mu köksüz, Söğüt çadırımız kaldı direksiz! Sultan Selim camisinde bir öksüz, Son mazlum padişah Vahideddin Han…