Şiir: Âşıklar Kervanı

Derviş Yûnus özü haktı
Tapduğuna odun çekti
Arkadaşı bir çiçekti
Uçtu gülden güle düştü.

Yâsuf ile Kenan eli
Züleyhâ’yı etti deli
Ankara’da Bayram Velî
Coştu gölden göle düştü.

Mecnûn Leylâ’sına köle
Onun için çekmiş çile
Yetişti hak menziline
Koştu çölden çöle düştü

Karacoğlan Elif yazdı
Nice diyârları gezdi
Yağan yağmur ile tozdu
Aştı belden bele düştü.

Kerem yandı aşk elinden
Aslının mah cemâlinden
Vazgeçmedi emelinden
Pişti külden küle düştü.

Mevlâna’dır Konya ili
Haktan geçer onun yolu
Mesnevîsi hikmet dolu
Taştı yıldan yıla düştü.

Aşk oduna yandı kavi
Kazakistan yurdu evi
Sayram’da Ahmet Yesevî
Göçtü ilden ile düştü

Şeyh Hamid-i Velî erdi
Mü’minlere somun derdi
Nice gönüllere girdi
Kaçtı yoldan yola düştü