Şiir: Âfet Değil Felâket

Böyle afet hiç görmedim hayatta,

Enkazlar içinde kaldı Türkiye’m

Sabah gün doğmadan altı şubatta,

Dipsiz dehlizlere daldı Türkiye’m…

Bu nasıl bir cinnet, nasıl hareket,

Dört yanda feryatlar, her yerde ceset!

Bu zelzele, afet değil felaket,

Onulmaz yaralar aldı Türkiye’m…

Bir değil beş değil, on ili gezdi,

Kış günü canları toprağa dizdi,

Evladı anadan koparıp ezdi,

Ayrılık zilleri çaldı Türkiye’m…

Tuz oldu yıldızı, toz oldu ayı,

Kıyamet vuruşu, katliam fayı!

Maraş,  Malatya’yı, Antep, Hatay’ı

Ağıttan ağıda saldı Türkiye’m…

El ele tutuşup toplandı herkes,

Tırnakla kazarak aradı nefes,

Betonlar, demirler ses vermiyor ses

Başına toz duman doldu Türkiye’m…

Türküler, hoyratlar, ağıtlar gitti,

Hayaller, emeller, yiğitler gitti,

Analar, babalar, evlatlar gitti,

Güllerin açmadan soldu Türkiye’m…

Yedi düvel, gece gündüz bir arı,

Türk halkı cömertçe serdiler varı,

İğneyle kazdılar dev binaları,

Her ile seferber oldu Türkiye’m…

Bütün katlar hep üst üste bindikçe

Nice bina cehenneme döndükçe

Yıkıntılar arasına indikçe,

Başına ne haller geldi Türkiye’m…

Diyarbakır ağlar, Urfa bir yanda,

Bir nefes, bir umut beklerken canda,

Aç- susuz günlerce göçük altında

Kaç kere dirildi, öldü Türkiye’m…

Yağmacılar hiç gün yüzü görmesin

Yeter ki bir zede burdayım desin!

Rabbim devletime zeval vermesin

Kardeşlik yolunda seldi Türkiye’m…

Celil’in gözyaşı kan olmuş damlar,

Allah’ım biter mi hüzünler, gamlar?

Yıkılan yuvalar, dökülen camlar

Bağrını kaç yerden deldi Türkiye’m…

Tarifsiz ibretler aldı Türkiye’m…