İçimizdeki Bahçe

Bahar geldi. Bahçede yabanî otlar büyümüş, onları temizlemek ve ağaçları budamak lâzım. Lâzım, ama içimizdeki bahçe ne durumda? O bahçeyi de temizlemek lâzım.

İçimizdeki bahçenin yabanî otları; niyetlerimiz, endişelerimiz, kaygılarımız, korkularımız, umutlarımız ve bitmek tükenmek bilmeyen arzularımız ve duygularımızdır. İçimizde büyüyen duygular. İç sesimize hükmeden düşünceler. Bütün bunlara bir yön vermek, o içerdeki bahçeyi temizlemek; iyi niyetli, doğru düşünen, doğru bakan, endişeleri ve korkuları aşan, arzularını bilip sınırlayan, öfkesine ve hırsına dur diyebilen bir insan olmak… İçteki temizlik budur. Bu bakımdan bir ahlâk kitabı okumakta yarar var.

Fakat pratik olarak o anda tırpan biçerken aklıma gelen üç uygulamayı burada zikretmek isterim. Birincisi, pişmanlık, tevbe ve istiğfardır. Bu üç eylem, tırpanın bahçede yaptığı hizmeti içimizde yapacak ve gönül bahçemizi onaracaktır. Pişmanlık ve tevbe, insanın kendi aynasına bakması, kendi kusurunu görmesi anlamına da gelir. Kendini hep iyi ve doğru gören insan kibirli, bencil ve narsis insandır; o pişmanlık duymadığı gibi tevbe ve istiğfar etme gereği de duymaz. İkincisi kelime-i tevhid zikri ve üçüncüsü de namaz oldu…

Kelime-i tevhid zikri, tevhidi bihakkın idraki sağlar. İçindeki hırs ve korkudan mülhem ilâhçıkları atarak gönül haneni temizlemiş olursun. O temiz gönül, Allah’ın sevgisi, rahmeti ve korkusuyla dolar. Namaz da başından sonuna kadar bir arınma, temizlenme ve iltica sürecidir.

Bahçede bahar dört mevsimden birdir. Lâkin içimizdeki bahçede bahar mevsime bağlı değildir. Gün içinde içimizde nice bahar esintileri zuhûr ettiği gibi, nice zemheriler, kavurucu yazlar ve sonbaharları birlikte yaşarız.