Hayatımız, Şehitlerin Ölümsüzlüğüdür!

Milletler, kendileri için canlarını feda eden kahramanlarıyla yaşar. Hayatları ve gelecekleri, onların omuzlarında yükselir ve var olur.

Nurettin Topçu der ki: “Büyük ölüleri olmayan milletler, ebedî olamazlar!”

Bizim ölülerimiz de büyük; biz öldükçe, daha da büyürüz! Kahraman şehitlerimiz, bizim büyük ölülerimizden, başka bir deyişle bizi büyük yapan ölülerdendir!

Hayatımız, şehitlerin ölümleridir… Ya da onların ölümsüzlük iksirinden beslenir, her daim…

İhsan Mukbil, tam da buna temas eder:

Bu topraklarda gömülüdür yer yer emeller

Hayatımız şehitlerin ölümleridir…

Bir Uygur atasözü de şöyle der: “Canın, o topraktan daha değerliyse; üzerinde yürüdüğün yer senin vatanın olamaz!”

Onların ölümsüzlüğe yürümeleri, vatanımızın bizim olduğunun ve olmaya devam edeceğinin, en sağlam delillerindendir. Vatanımızın bekasının, teminatıdır onlar.

Hz. Muhammed (s.a.v.)’in: “Bilin ki, cennet kılıçların gölgesi altındadır!” müjdesine nail olabilmek için, ölümsüzlük aşkıyla ateşe koşan pervaneler gibidir onlar.

Şehitlerimizin canları ve kanlarıyla ödedikleri bedel, hayat sigortamızın uzayan vadesidir.

Ölümsüz bedenleri, bayrağımız ve bağımsızlığımızın parlayan yıldızlarıdır.

Mehmet Akif’in ifadesiyle onlar, “Bir hilal uğruna batan güneşlerdir!”

Yine Akif’in deyişiyle onlar;

Vatan için ölmekse kaderim

Böyle kaderin ellerinden öperim, ruhu ve şuuruyla hareket edenlerdir!

Haykırdıkları şehadet besteleri, bayrağımızın gönderimizde özgürce dalgalanmasının rüzgârı, ezanlarımızın semamızda yankılanmasının sesidir aslında...

Gökyüzümüz bu kadar maviyse; kalbinin ve ruhunun enginliklerini ona açan ve kendi göğünün göz alıcı maviliklerini ona katan şehitlerimizin çokluğundandır!

Onlar, güzel Anadolu’muzu, her köşesine diktikleri şehitlik abideleriyle bir şehitler gülistanına çevirenlerdir.

Onlar sayesinde vatanımız Mümin, kanlarına doyan topraklarımız Mümin!

Onlar, esasen vatanın esas sahipleri; hatta vatanın ta kendileridir. Bizlerse, kiracılarıyız veya daha doğru bir tabirle emanetçileriyiz.

Onlara olan hayat, özgürlük ve vatan borcumuzu; emanetlerine sahip çıkarak, ideallerini ve hatıralarını yaşatarak ancak ödeyebiliriz.

Ruhlarının şâd olması, varlıklarını adadıkları kutsal değerler uğrunda candan ve canandan geçebilecek hayırlı mirasçılardan olmamızla mümkün olabilir. Yine de ne yapsak, onların haklarını ödeyemeyiz.

Akif de, aynı çaresizlik içerisinde kıvranır durur:

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker

Gömelim gel seni tarihe desem sığmazsın.

‘Bu taşındır’ diyerek Kâbe’yi diksem başına

Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.

Ey şehit oğlu şehit, isteme benden Makber

Sana âgûşunu (kucağını) açmış duruyor peygamber.

Bir şehit torunu olduğumuzu asla unutmamamız, şehitlerimizin ruhunu asla incitmememiz dileğiyle…