Hâl Beyanı

Efendim sorma halimi

Bülbül figan, gül perişan.

Ayrılık büker belimi

Menzil uzak, yol perişan.

Dost elimden el çekeli

Kanar yüreğim yaralı

Nur yüzünü görmeyeli

Derdim artar hal perişan.

Gözyaşımı sel eylesem

Darende’yi yol eylesem

Seherleri zar eylesem

Ağzımdaki dil perişan

Hasret büyür artar elem

Dertlerimi yazmaz kalem

Gel eylesen bende gelsem

Boyun bükük, bel perişan.

Nazar eyle şu sefile

Yetiştir beni menzile

Arılar konmuyor güle

Kovan kırık, bal perişan.

Semavere varmaz elim

Kırıldı kanadım kolum

Akıbeti gelir ölüm

Tabutumda, şal perişan.