GÖNÜL

Sevdanın gülzârından taşraya çıkma gönül Hasretle helâk olsan yârini yıkma gönül Çevirme gözlerini ağyârın bahçesine Yârinin ruhsârından gayrıya bakma gönül Mahşere dek solmayan bir gülü sev dâimâ Zemzem ol da deryâya yönelip akma gönül Bırak sînen hûn olsun hasretin oklarından Sana gönül vermeyen bir gülü takma gönül Bâd-ı sabâ âhına benzesin gülün sesi Dinle ömür boyunca bir lahza bıkma gönül Dünyaya perde olsun gözlerinde o gül de Yan her an derûnunda o gülü yakma gönül Hâl-i perişânını yalnız sen biliyorsun Kâfî’ye sahip çıkıp asla bırakma gönül