Bahar ve İstanbul

Göklerin haberini tebliğ eder âleme

Allah’ı tesbih için yükseltilmiş kubbeler

Nice bin ilhâm verir âşıklarda kaleme

Otâğ-ı Humâyûn’dan miras gelmiş kubbeler

Ezânlarla müzeyyen minâreler gösterir

İnanan gönüllere Ka’be’nin envârını

Secdeye varan gönül İlâhî aşkla erir

Gezer başkaldırmadan sonsuzluk diyârını

Görür Süleymâniye aksini deryâlarda

Tepelerden bakarak Boğaz’ın sularına

Buluşur yedi tepe her bahar rüyâlarda

Karışır bâd-ı sabâ uşşâk duygularına

Emirgân’da lâleler Allah’ı hatırlatır

Sonsuz renkler uzanır âdetâ âsumâna

Okur mükevvenâtı ehl-i dil satır satır

Düşmez aslâ imânı zerre mikdâr gümâna

Eyüp Sultân yaşatır ba’sü ba’de’l mevti âh

Cümle mezâr üstünde tâze hayat cân bulur

Çağırır müminleri bu İlâhî intibâh

Sûr-i İsrâfil sanki arza misâfir olur

Mehtâb cümle güllere bûseler verip geçer

Râyihalar toplanır goncaların lebinde

Boğaz’ın sularını batmadan önce içer

Ve şiir biriktirir kalem mürekkebinde

Üsküdâr Medîne’ye hasretini haykırır

Nice yıldır haber yok Surre alaylarından

Bilmez Pâ-yi Rasûl’e hangi topraklar varır

Çıkmaz hiç Sultanları eski saraylarından

Âh İstanbul her bahâr ölmeyi özler oldu

Vefâsızlar elinde târumâr edilmekten

Fâtih Sultan Mehmed’i yeniden gözler oldu

Yoruldu gözyaşını gizli gizli silmekten