Dîvân-ı Hulûsi: Ne yüz arz etdin ey dilber

1. Ne yüz arz etdin ey dilber ki gözler görmeden dönmez
Ne gözle bakdın uşşâkına ki cân vermeden dönmez

2. Neden gösterdin ehl-i küfrü senden yüz çevirmişler
Neler va‘d etdin îmân ehline kim ermeden dönmez

3. Şu cân kim sînesine tohm-ı mihr ekdi hindû hâlin tek
Visâlin gülşeninden cân verip gül dermeden dönmez

4. Ser-i kûyunu rûhum Kâ‘be tek her dem tavâf eyler
Ne devlet âsitânın hâkine yüz sürmeden dönmez

5. Hulûsî per açıp cân murgu azm-i lâ-mekân etdi
Ümîdim var harîm-i vasl-ı yâra girmeden dönmez

1. Ey sevgili! Nasıl bir yüz gösterdin ki gözler görmeden dönmez. Ve
âşıklarına hangi gözle baktın ki onlar can vermeden dönmez.

2. İnkâr ehli senden yüz çevirdikleri hâlde sen onlara neden yüzünü
gösterdin? Buna mukabil iman ehline neler vaat ettin ki bu vaade
ulaşmadan dönmezler.

3. Göğsüne, kara benin gibi sevgi tohumu eken canlar, yolunda can verip
kavuşma gül bahçesinden gül toplamadan dönmezler.

4. Rûhum, semtinin başını Kâbe gibi her an tavaf eder; kapının eşiğinin
toprağını öpmeden dönmez, böyleleri için ne saadet.

5. Ey Hulûsî! Can kuşu kanat açıp mekânsız yurt olan âhirete yöneldi.
Ümit ediyorum ki sevgiliye kavuşma odasına girmeden dönmez.