Dîvân-ı Hulûsî-i Dârendevî

Beni ey servi mecnûn eyleyen vechin hayâlidir Yazılmaz söz ile denmez bu ne aşkın melâlidir Girer meydân-ı aşka her taraf yâra sücûd eyler Yine ol secdesi anın Hudâ-yı Zü’l-Celâlidir Gözün görmez velî âlem sücûdu vech-i ârifdir Ana âlem sücûd etse yine Hakk’ın kemâlidir Göz ol göz kim görüp Hakk’ı kamu mahlûku Hakk bildi Öz ol öz mü ki yârından cüdâ her ânı hâlîdir Sücûd et Âdem’e tarh-ı suver kıl anda şekk etme Ki vech-i Hakk’ın Âdem pertev-i aks-i cemâlidir Sakın ta’n etmeğe aşk ehlini ey dil şürû’ etme Ki zîrâ ehl-i aşk rindân-meşreb lâübâlîdir Hulûsî kim ki kendinde şuhûd eyledi Allâh’ı O cân erdi visale bulduğu yârın visâlidir