DÎVÂN-I HULÛSÎ-İ DÂRENDEVÎ

Arz-ı hâlimdir sana bu ey vefâlı kâmkâr Bakmayıp noksânıma eyle kabûl ey nâmdâr Derd-i aşkın bende-i bî-çâreye yâr olalı Aklımı yağmaladı fikrimi kıldı târumâr Ta’ne-i ağyâr ile cânım usandı cismîden Sabrını ver yâ bunun yâ cânımı al ey nigâr Cümle hâlim sana ma’lûm ey Kerîm-i Zü’l-Celâl Kim senin sayyâd-ı aşkın kıldı cânımı şikâr Düşdüm aşkına vücûdum yandı nice odlara Dediler bu aşkıma yârenlerim aşk-ı humâr Kaldı hicrân-ı belâ deştinde bu ma’sûmların Çekdiler ihvân-ı yârânın sözünden nice bâr Sabr kıldı cân tahammül eyledi mihnetlere Vâkıf olup bilmedi bu hâlimi ağyâr u yâr Âşiyânımdan cüdâ bir bî-kesim lutf eyleyin Merhamet kılın garîbim bî-nevâ terk-i diyâr Hazret-i Peygamber-i Zîşân’dan eyleyin hayâ Böyle sözleriniz eylemez mi sizi şermsâr Acı sözlerle usandı tatlı cânım cismîden Ravza-i Cennet görünür çeşmime şimdi mezâr Bilmediler derdimi bin söze kıldılar şürû’ N’eyleyim dermânı yok mümkün değildir âşikâr