Cennet Yolcuları

-15 Temmuz şehitleri Erol Olçok ile oğlu

Abdullah Tayyip’in aziz hatırasına-

15 Temmuz gecesi,

Bir panikle uyandım.

Uçaklar tepemize

İndi, inecek sandım.

Baktım ki canım annem

Babama sarılmıştı.

Jetlerin tiz sesiyle

Yüreği yarılmıştı.

15 yıllık ömrümde

Böyle şey yaşamadım.

Çaresizlik korkusu

Yaklaştı adım adım.

“Asla çaresiz olma!”

Dedi içimden bir ses,

“Yoksa haram sayılır,

Aldığın her bir nefes!”

Babam dedi ki bize:

“Haramdır evde durmak!”

Ben de koştum peşinden,

Ne mümkün soru sormak.

En önde babamla ben,

Koşuyor, koşuyorduk.

Menzile varmak için

Sel gibi coşuyorduk.

Boğaziçi Köprüsü,

Tanklarla tutulmuştu.

Demek ki darbeciler

Düşmana satılmışı.

Paletlerin önünde,

Etten bir duvar ördük.

Hain nasıl olurmuş,

Yazık ki orda gördük.

Kahreden bir emirle

Askerler ateş açtı.

Gökten helikopterler

Yere yıldırım saçtı.

İki ateş altında

Bedenler yere düştü.

Aklım almadı benim;

Rabbim, bu nasıl işti?

“Darbe,  darbe!” diyerek

Kardeş kardeşi vurdu.

Oyuncak robotların

Ayarını kim kurdu?

Can pazarı altında

Söz zamanı bitmişti.

Bu millet, hainleri

Durdurmaya yetmişti.

Bilmedim nasıl oldu,

Bütün acılar dindi.

Elinde gül çiçekle

Gökten bir melek indi.

Aldı beni koluna,

Bir kuş gibi uçurdu.

Yüce Rabbin izniyle

Hâlden hâle geçirdi.

Cennetin bir köşkünde

Canım babamı gördüm.

Meleğin getirdiği

Çiçeği ona verdim.

Sakın öldü sanmayın,

Biz hâlâ yaşıyoruz.

Al bayrağın aşkını

Sonsuza taşıyoruz.