CEDDİM OSMANLI

Onlar; Mutlak adâletin öncüleriydi, Kurucularıydı medeniyetin yeryüzünde. Emânetçi olduklarına inanarak, Mülk Allah’ın derlerdi. Onlar; Çaresiydi bilcümle çaresizlerin, Aşevleri açarlardı yoksul garibanlara. Âşiyan yaparak kuşlara bile, Şefkat gösterirlerdi. Onlar; Birer vakıf insandı Hak yolunda. Hanlar, kervansaraylar, köprüler, bedestenler, Çeşmeler, camiiler derken, taşa çekiçle; Hoş şekil verirlerdi. Onlar; Sayısız zaferler kazansalar da, Kaçınırlardı zafer sarhoşluğundan. Mağrurluktan münezzeh adımlarla, Usulca yürürlerdi. Onlar; Devlet-i Aliyye’nin bekâsı için, Tenezzül etmezlerdi gayrimeşru işlere. Helâlinden kazanarak rızklarını, Helâlinden yerlerdi. Onlar; Ki secdeye vardıklarında, Dua ederlerdi Ümmet-i Muhammed’e. Aşk ile potasında din-i mübinin, Âdeta erirlerdi. Onlar; Suya sevdalıydılar, bir içimlik suya, Gözleriyle içerlerdi suyu. Su gibi azizdiler, hatta rüyalarında; ‘Bengisu’ görürlerdi.