Hikaye: Bir Gün

Bir karınca aniden yere konmaya karar verdi. Gökyüzünün masum ferahlığı neyine yetmemişti? Ve bir kumru. Toprağın altından kafasını çıkarmaya niyetlendi. Belli ki gözü kara, gönlü cesurdu!

Bir ahtapot bir çölün ortasında mutlu ve hatta huzurluydu.

Yalnız zürafalar ağlıyordu. Nedense. Ve şairin dediği gibi “Asla yeryüzüne düşmeyecekti gözyaşları...” Sırasını bekleyen çiçekler ve hatta menekşeler huzurdan uzaklardı…

Herkes ve her şey yeniden, yeniden ve yeniden yaşıyordu. Yaşamaya çalışıyordu.

Kırmızı hâkim renkti, patlamalar arka plan müzikleri!

Nefes almadan yaşamayı öğrenmek seçmeli dersler listesinden çıkarılmıştı. Zorunlu derslere girmeyenler sınıfta kalacaktı.

Bir dağ yıkılmamak için güneşe tutunuyordu. Ve bir bulut yükünü yeryüzüne gözyaşı olarak indiriyordu.

Kulaklar hiçbir şey görmüyor ve gözler konuşmuyordu. Boğazında kelebek kadar bir yumru vardı küçük bir çocuğun. Kanat çırpıyor, uçamıyordu.

Bir nota unutuldu bir sahil kenarında.

Bir minik gülümseme unutuldu bir babanın kucağında.

Bir çocuk oyun oynadı bir hastane bahçesinin cıvıltısında.

Balonlar uçuyordu ve şarkılar...

Ve bir abi fısıldadı kardeşine “Şahidiz, senden başka ilah yoktur.” diye.

Unutuldu şarkı. Belki de hiç hatırlanmamıştı.

Kızıl bir sabaha uyandı herkes.

Ve bir çocuk yalnız olmadığını haykırdı.