Kutlu Fetih ve Fatih

“İstanbul alınacak!“, muştuladı Peygamber“
O ne güzel kumandan ve o ne güzel asker!“

Ona sefer eyledi, nice İslâm ordusu
Can vermeye değerdi, buydu işin doğrusu

Bu yolda şehit düştü, Ebâ Eyyûp Ensârî
Sur dışına gömüldü, Resûl’ün mihmandârı

Hicrî tarih olunca, Sekiz Yüz Elli Yedi
Yeni bir Çağ başladı, Ortaçağ’a son dedi

Kutlu Feth’in sembolü Ayasofya Hilâl’in
Ey Müslüman Türkoğlu, kılıç hakkı, helâlin

İkinci Murad oğlu, Fatih Sultan Mehmed Han
Feth’in Babası demek, “Ebu’l Feth“ ona unvan

“Beldetü’n-tayyibetün“ İstanbul diyenler var
Fetih’ten beri bizim, bizim sonsuza kadar...

Dîvân-ı Avnî’sinde, hem yüksek hem derin his
Şâhî topun mûcidi; eşsiz, dâhî mühendis

Bir elinde kılıcı, bir elindeyse kalem
Sâbit ucu İslâm’da, pergeli fenne alem

İlimde, uygarlıkta tam bir örnek şahsiyet
İslâmbol’un mîmârı, dünyâya yapan başkent

Âlim, şâir, dâhîyi sarayında toplayan
Allâh’ın seçtiği insan, besbelli ayan beyan

Fatih’e lâyık gençlik, en büyük emelimiz
Allâh’ın adını îlâ, bin yıllık temelimiz

Oğuz, bir adım Fatih, öteki adım Yavuz
Biz Hakk’ın ordusuyuz, yıldızlar kadar çoğuz...