Şiir: Özür Dilerim

İnsan kardeşlerim, ekmel canlılar
Kalbini kırdıysam özür dilerim
İhtiyar amcalar, delikanlılar
Hor, hakir gördüysem özür dilerim

Gönül yıkmak, Kâbe yıkmaktan beter
İnsan merhamettir, ötesi beşer
Havvâ Kızı, tatlı, güzel söz ister
Üzdüysem, yorduysam özür dilerim

İnsandan insana sayısız fark var
El elden üstündür, tâ arşa kadar
Hayvanlarda bile müşfik duygular
Havalara girdiysem özür dilerim

İnsan birbirinin olmasın kurdu
Kişi, birbirinin gerçekte yurdu
Bütün bir insanlık, koca bir ordu
Rengini sorduysam özür dilerim

Bunca birikimi yok mu sanarsın?
İnsana saygı duy, yoksa yanarsın
Gül al, sat, parmağın bala banarsın
Yokuşa sürdüysem özür dilerim

Basamak, basamak yükselir dağlar
Yapıp yapmadığı, insanı bağlar
Acı söz, incitir, yüreği dağlar
Günāha girdiysem özür dilerim

Âşık Oğuz der ki, görgülü davran !
Edep, hayâ ile örgülü davran !
İlimden, irfandan, vergili davran !
Üstüne vardıysam özür dilerim...