Şiir: Evlâd-ı Fâtihân

Helal lokma yedim, mayam bozulmaz;

Serapa bir iman bendedir bende.

Gönül coğrafyama sınır çizilmez,

Şühedaya meydan bendedir bende.

Mostar Köprüsü’nde kadim bir taşım,

Tarihlere sorma, bilinmez yaşım.

Neler gördü neler bu garip başım,

Damlada çağlayan bendedir bende.

Cennet Kosova’nın banisi benim,

Göklerde bayrağın hamisi benim,

Fatih Sultan Mehmet Cami’si benim,

Gül kokulu ezan bendedir bende.

Saraybosna güzellerin güzeli,

Zalim bir zincirle bağlıyken eli,

Ne canlar kurtardı Umut Tüneli.

Dillerdeki destan bendedir bende.

Arda boylarında türküm duyulur,

Recep’in Mecnunca aşkı yayılır,

Halime dillerde Leyla sayılır;

Âşığa gülistan bendedir bende.

Yahya Kemal hasretimle yanmıştır,

Alev alev ecdadını anmıştır.

Üsküp mısra mısra şi’re kanmıştır,

Can bekleyen canan bendedir bende.

Meriç de bendedir Tunca da bende,

Bizler iki başız bir tek bedende.

Kokumuz duyulur mis kokan tende,

Derya değil umman bendedir bende.

Rumeli fethinde terim var benim,

Sarı Saltuk gibi pirim var benim,

Türk’ün öz bağrında yerim var benim;

Evladı fatihan bendedir bende.