Okullar Açıldı; Başarının Sırrı Anne Babalarda

Her eğitim öğretim yılında olduğu gibi okulların açıldığı şu günlerde de anne babaların tatlı telaşları çocukların eğitimlerinin ne kadar önemsendiğinin bir göstergesidir. Nasıl başlanırsa öyle gider, diyerek çocukların tüm ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmaktadırlar. Çocukların geleceğinin iyi bir eğitimden geçtiğini düşünen ve ekonomik durumu iyi olan birçok veli, çocuklarını özel okula kaydettirdi. Durumu olmayanların da bulunduğu yerin en iyi okuluna vermeye çalıştıklarını gördük.

Anne babaların çocuklarına karşı çabalarını takdirle karşılıyoruz. Yalnız birçok velimiz işin maddî boyutunu düşünmekte, psikolojik boyutunu düşün(e)memektedir. Yani görevlerinin sadece çocuklarının fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak olduğunu düşünmekteler ve psikolojik ihtiyaçlarını düşün(e)memektedirler.

Maddiyat önemli ancak iş sadece maddiyatla çözülmüş olsaydı bizim gibi köy kasabada okuyup özel okul ve dershane yüzü görmeyenler bugün farklı meslekler (öğretmen olmasaydım köyde büyüdüğüm için büyük ihtimalle çiftçi ya da çoban olurdum) icra ediyor olacaktı. Ama kazın ayağı hiç de öyle değil.

Maddiyat önemli ancak başarı için olmasa olmazların başında gelmez. Bugün başarılı olan birçok insanın geçmişine bakıldığı zaman, maddî sıkıntılar yaşadığını ve bunları da çok fazla problem etmeden eğitimlerine devam ederek başarıyı yakaladıklarını görüyoruz.

Bugün anne babalar işin maddiyatında, çocuklar ise psikolojisindedirler. Birçok çocuk, anne babasıyla iletişime bağlı “anlaşıl(a)mama” sıkıntısı yaşamaktadır. Ailesi tarafından dinlenilmeyen ve buna bağlı olarak anlaşılmadığını düşünen birçok çocuk, psikolojik sıkıntılar yaşamaktadır. Bu çocuklara bal baklava yedirmeler, markalı kıyafetler giydirmeler, özel okul ve özel öğretim kurslarına göndermeler çocukların psikolojik açlıklarını gidermiyor. Okul çocuğunun maddî ihtiyaçları en iyi şekilde karşılanırken duygusal ve psikolojik ihtiyaçları hep ikinci planda kalmaktadır.

Anne babalar çocuklarının sadece karınlarını doyurmak, üstlerini giydirmek ve okul ihtiyaçlarını karşılamakla görevlerinin bittiğini sanırlar. Oysa çocuklarının fiziksel ihtiyaçlarının yanında duygusal ve psikolojik ihtiyaçlarının da olduğunu akıllarına dahi getirmek istemezler. Peki, nedir bu ihtiyaçlar:

Çocukların başarılı olmaları, aile tutumlarına bağlıdır. Bunun için de aileye düşen görevlerin bazılarını şu şekilde sıralayabiliriz:

1. Çocuklara yapılan fedakârlıklar; “Yemedim yedirdim, giymedim giydirdim; kursa, özel okula, dershaneye gönderdim...” sürekli gündemde tutulmamalı. Yine “Benim zamanımda, ben senin yerinde olsaydım…” gibi uzun uzun nasihatlerden kaçınılmalı.
   
   
2. Çocukların yeteneklerinin üzerinde bir beklentiye girilmemeli. Çocukların başarısından daha çok gayreti takdir edilmeli.
   
   
3. Çocukların olumsuz davranışları ve başarısızlıkları ön planda tutularak benlik saygılarını olumsuz etkileyecek değerlendirmelerden kaçınılmalı.
   
   
4. Çocuklara yaşından küçükmüş gibi davranılmamalı. Güven ve destek konusunda her zaman yanında olunduğu hissettirilmeli.
   
   
5. Çocuklara karşı sabırlı ve anlayışlı olunmalı. Çocuklara her ne olursa olsun kesinlikle beddua edilmemeli, hayır dua edilmeli.
   
   
6. Çocuklarla iletişim kurulurken çocukların ruh halleri ve psikolojik durumları göz önünde bulundurulmalı. Çocuklara aile içinde vazgeçilmez olduğu hissettirilmeli.
   
   
7. Çocuklar başka çocuklarla veya kardeşleriyle kıyaslanmamalı. Kıyaslanacaksa dünü ve bugünü değerlendirilerek kıyaslanmalı.
   
   
8. Çocuklara “sevgi açlığı” hissettirilmemeli. Sevgi, sözle birlikte beden diliyle de gösterilmeli. Bunun için de çocuklarla nitelikli zaman geçirilmeli.
   
   
9. Çocuklara evde mutlu ve huzurlu bir ortam sağlanmalı. Aileyi etkileyen olumsuzlukların çocukları da etkileyeceği unutulmamalı.
   
   
10. Çocukların anlattıkları can kulağıyla dinlenmeli. Olaylar karşısında nasıl düşündüğü, neler hissettiği sorulmalı ve düşüncelerine saygı gösterilmeli.
    
    
11. Çocukların uygun olmayan arkadaş ve davranışları yumuşak bir dille çocukla konuşulmalı. Bunun için de uzun uzun nasihat etmek yerine nedenleri üzerinde durulmalıdır.
    
    
12. Çocukları aşırı eleştirmekten ve yargılayıcı davranmaktan kaçınılmalı. Yine çocukların hataları başkalarının yanında söylenerek çocuklar küçük düşürülmemeli.
    
    
13. Çocukların hataları sürekli yüzlerine vurulmamalı. Çocukların yalana başvurmamaları için de herhangi bir konuda üzerlerine fazla gidilmemeli.
    
    
14. Çocukları haklı olduğu konuda haksız duruma düşürmek yerine, özür dileme erdemi gösterilmeli. Bunun anne babaları çocuğun gözünde küçültmek yerine daha da yücelteceği unutulmamalı.
    
    
15. Çocukların sadece okul başarısıyla değil, karakter ve kişilik gelişimleri, duygusal ve psikolojik sorunlarıyla da ilgilenilmeli.

Bunların yanında;

- Çocuklar okula sabah kahvaltısı yaptırılarak, zamanında, tertipli ve dua edilerek gönderilmeli.

- Çocuklara evde ders çalışabilecekleri uygun bir ortam sağlanmalı.

- Çocuklara sürekli ders çalış demek yerine, çocuğun planlı ders çalışması sağlanmalı.

- Çocuklar yemek yerken ve ders çalışırken kesinlikle telefon ve televizyon kapalı tutulmalı.

- Ders çalışmasını engelleyecek cep telefonu, tablet, bilgisayar ve televizyona sınırlamalar getirilmeli.

- Çocuklar düşük not aldıkları zaman aşırı tepki gösterilmemesi gerektiği gibi başarıları da aşırı abartılmamalı.

- Çocukların öğretmenleriyle iletişim kurularak öğretmenlerinin önerileri dikkate alınmalı.