Hazreti Enes Diyor ki

Tarihin en büyük Hicreti gerçekleşiyordu. Peygamberimiz (s.a.v.) ile Hazreti Ebu Bekir (r.a.) Mekke’den yola çıkmışlar, günler süren yolculuktan sonra Medine’ye ulaşmışlardı. Medine’ye ulaştıklarında şehir halkı onları büyük bir coşku ile karşıladı.

Şarkılar söyleniyor, defler çalınıyordu.

Kadınlar şiir söylüyor, şarkı okuyordu.

Çocuklar ve bütün halk sevinçli ve coşkundu. Şu şarkı nağme nağme yayılıyordu insanların dilinden. Tarih boyunca yayılacaktı.

Talea'lbedrualeynâ

MinSeniyyâti'lVedâ

Vecebe'ş şükrü aleynâ

Mâdeâlillahidâ'

Eyyühe'lmeb'ûsüfînâ

Ci'tebi'lemri'l muta

Ci'teşerrafte'lMedîne

Merhabânyâ hayra dâ

Türkçesi de şöyleydi bu şarkının:

Ay doğdu üzerimize

Veda tepesinden

Şükür gerekti bizlere

Allah'a davetinden

Ey bizden seçilen elçi

Yüce bir davetle geldin

Sen bu şehre şeref verdin

Ey sevgili, hoş geldin

Medine’nin eski adı Yesrib’di. Peygamberimiz (s.a.v.)’in hicreti sebebiyle Yesrib şehri Medînetü’r-Rasûl, kısaca Medine adını aldı. Dinin yaşandığı yer, medeniyet yeri demekti bu.

Peygamberimiz Medine’ye gelmişti. On üç yıllık Mekke Devri son bulmuştu. Medine Devri başlıyordu gayrı.

Hicret’ten sonra ilk günlerde herkes Hazreti Peygamber (s.a.v.)’e bir hediye getiriyordu. Gönüllerinden kopan ne varsa Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’e sunuyordu.

Çocuklar içinde Enes de vardı. O da sevincinden koşuyor, coşuyordu. Çocuk Enes’in annesi fakirdi. Rasûl’e hediye diye ne versin? Hiçbir şeyi yoktu. O da oğlu Enes’i Hazreti Peygamber (s.a.v.)’e hediye etti. Oğlunu elinden tutup Peygamberimiz’in yanına getirdi. Dedi ki:

“Ey Rasûl! Bu benim oğlumdur. Başka hediye edecek bir şeyim yoktur. Oğlum hediyemdir Sana.”

Hazreti Peygamber (s.a.v.) bu işten çok memnun kaldı. O masum Enes’i yanına aldı. O zaman Enes 9-10 yaşlarında idi.

Enes’in çocukluğu ve gençliği yüce Peygamberimiz’in yanında geçmişti. Hazreti Peygamber (s.a.v.), yanında yetişen Enes’e çok iyi davranıyordu. Bu durum Enes’i çok sevindiriyordu. Her geçen gün O’nu biraz daha fazla seviyordu Enes.

Hazreti Peygamber (s.a.v.)’in kendisine nasıl davrandığını şöyle anlatmaktadır Enes:

“Allah Rasûlü’ne 9-10 yıl hizmet ettim. Bir kere bana ‘öf’ demedi. Yaptığım bir iş hakkında hiçbir zaman ‘niçin böyle yaptın?’ demedi. Yapmadığım iş hakkında ise ‘Şöyle yapsaydın ya!’ demedi

Beceremediğim işler hakkında, “Beceremedin, ne kötü yaptın!” dediğini duymadım.

On yıl boyunca bir kere zorlanacağım bir iş vermedi. Bir işi beceremeyip zayi ettiğimde bana kızmadı, beni kınamadı.

Hatta ailesinden biri bir hususta beni kınamak istediğinde onları engellerdi. Şöyle derdi:

“Onu bırakın! Eğer öyle yapması takdir edilseydi mutlaka yapardı.”

Hazreti Enes 103 yıl manevî mutluluk içinde yaşadı.