Gönülde Açan Çiçekler

Çocukluk insan hayatının en unutulmaz dönemidir. Anılar unutulmaz, acılar unutulmaz, sevinçler unutulmaz, hüzünler unutulmaz.

Yediğimiz unutulmaz, içtiğimiz unutulmaz, ağladığımız unutulmaz, güldüğümüz unutulmaz.

İyilikler unutulmaz, sevgiler unutulmaz, dostluklar unutulmaz...

Kısaca, yıllar süren insan hayatının temelleri bu dönemde atılır. İnsan, bu dönemde öğrendikleri ile yıllar boyu hayatla olan bağını şekillendirir.

Küçücük bir fidanın büyüyüp kocaman bir ağaç olması için bile toprağa ihtiyacı vardır, suya ihtiyacı vardır, güneşe ihtiyacı vardır, her şeyden önce sevgiye ihtiyacı vardır. O sevgi sayesinde ona zarar verecek tehlikelerden korunur.

Bir çocuğun da büyüyüp topluma ve insanlığa faydalı birey olabilmesi için sevgiye, saygıya, ilgiye, bilgiye ve daha birçok değerlere ihtiyacı vardır.

Sevgi, saygı, hoşgörü, şefkat, merhamet, doğruluk gibi ahlâkî değerleri çocuk ilk önce aileden alır, daha sonra okuldan ve yaşadığı toplumdan alır.

Biz çocuklar genellikle bu tür davranışlarda büyüklerimizi örnek alırız. Dolayısıyla büyüklerin bizlere güzel örnek olması ve bizlere uygulamalı olarak bu güzellikleri kazandırmaları gerekir. “Armut dibine düşer.” atasözünün de işaret ettiği gibi bizler doğru veya yanlışı, anne babalarımız ve diğer aile büyüklerimizden gördüklerimizi yaparız.

Sevgili Peygamberimiz "Hiçbir anne-baba, çocuğuna güzel ahlaktan daha büyük miras bırakmamıştır.” buyuruyor.

Sevgili arkadaşlar, dün sabah hastanede yatan bir yakınımızı ziyaret etmek için annemle belediye otobüsüne binerek hastaneye gittik. Yolculuk sırasında duraktan binen, isminin Halime olduğunu öğrendiğimiz yaşlı teyzeyi görünce hiç düşünmeden kalkıp yerimi teyzeye verdim.

Çok memnun olan Halime Teyze;

- Çok teşekkür ederim evladım, Allah senden de seni yetiştiren anne babandan da razı olsun, sizlere de saygı gösterenler, hizmet edenler bulunsun, diye dua ettiğinde yaşadığım huzurun tarifi imkânsızdı. Aynı duyguları annemin yüzünden de okumak mümkündü.

Çünkü Sevgili Peygamberimiz, “Sizin en hayırlınız insanlara en faydalı olanınızdır.” buyurmuştu.

Hasta yakınımızı da ziyaret edip hastaneden ayrılırken benzer dua ve temennilerle ayrılıyorduk. Kendimi kuş kadar hafif hissediyordum.

Sevgili arkadaşlar, büyüklerimizden aldığımız bu büyük mirası, bu güzellikleri bizden sonraki nesillere ulaştırmalıyız. Çorak gönülleri yeşertip çiçekler açtırmalıyız. Bu bizim en önemli sorumluluğumuz ve görevimizdir.

Sevgi, saygı ve dua dolu günler diliyorum. Kalın sağlıcakla...