Dîvân-ı Hulûsi: Beni tan etme ey dil

1. Beni ta‘n etme ey dil yâr ile yârânlığım vardır
Ser-i kûyunda anın bir gece mihmânlığım vardır

2. Muhâl sevdâya düşdüm sevdiğim sevdâ-yı zülfünle
Beni ma‘zûr tut [kim] gör ne perîşânlığım vardır

3. Gülistânda havâ-yı nâle kılmam andelîb-âsâ
Yanıp pervâne tek cândan nihân giryânlığım vardır

4. Ben ol mecnûn-ı rüsvâyım ki rüsvâdır bana Mecnûn
Anın Leylâ’sının Leylâ’sına hayrânlığım vardır

5. Gehî hicrinle âhım âsumâna ser çeker gâhî
Visâlin zevki ile gâhî gâh handânlığım vardır

6. Hulûsî nâle kılmaz derde râm olmaz devâ bulmaz
Dilindendir ki dâim âşıkım biryânlığım vardır

Nesre Çevirisi:

1. Ey gönül! Beni ayıplama, sevgili ile yakın arkadaşlığım vardır. Onun diyarında bir gecelik misafirliğim vardır.

2. Ey sevdiğim! Saçlarının sevdasıyla, gerçekleşmesi imkânsız bir aşka düştüm. Onun için özrümü kabul et, bir bak nasıl perişan hâldeyim.

3. Gül bahçesinde bülbül gibi inlemem, pervane gibi yanıp candan gizli gizli ağlamışlığım vardır.

4. Ben öyle rüsva hâlde bir âşığım ki Mecnûn da bana rüsvâ olmuştur.(Ben ondan daha kötü durumdayım. Çünkü) onun Leylâ’sının Leylâ’sına hayranlığım vardır.

5. Bazen ayrılığının sıkıntısı ile âhım gökyüzüne baş çeker, bazen de kavuşmanın zevki ile sevinçli hâlim vardır.

6. Hulûsî inlemez, derde kapılmaz, deva aramaz. Ben âşığım, benim her zaman gönülden yanmışlığım vardır.

Nesre Çeviren: Prof.Dr. Nihat ÖZTOPRAK