Şiir: İnsana Saygı

İnsan ki Allah’ın en kıymetlisi,
Yüksek mertebeyi ona vermiştir.
İnsan ki dünya da gurbet dertlisi,
Hasreti, sevgiyi sana vermiştir.

Salih ol ki hak edesin saygıyı,
Emrine gönderdi güneşi, ayı,
Büyüklüğünü bil çekme kaygıyı,
Yolunda gitmeyi sana vermiştir.

Allah der insanı âlâ yarattım,
Bedenini, azalarla donattım,
Emrime girene çok değer kattım,
Diye mertebeyi sana vermiştir.

Yazgıyı yazarken levh-i kalemde,
Kullarına değer verdi âlemde,
Daim bırakmadı hüznü, elemde,
Dua dilemeyi sana vermiştir.

Olacaklar olur O, deyince kün,
Dedi has kullarım melekten üstün,
Söyle aciz insan sen kime küstün?
Allah affetmeyi sana vermiştir.

Temiz olan haram katmaz kazanca,
Helal arar yaşasa da uzunca,
Allah’a yol alır nefes durunca,
Huzura gelmeyi sana vermiştir.

Şimdi sana düşen kendini bilmek,
Muradın olmalı sevmek, sevilmek,
Hakk’ın huzuruna tertemiz gelmek,
Elhak düşünmeyi sana vermiştir.

Rabia büyütme çul yüklüğünü,
Görürsün heybenden döküldüğünü,
Bir düşün Mevla’nın büyüklüğünü,
Saygı büyütmeyi sana vermiştir.